The JAYNA Monologues

Visa, mga Revisa at si Binder guy

2011-10-28T12:49:00.003-07:00

October 27. Araw ng release ng visa namin ng kapatid ko'ng si Girlie. Mga 6:30 na ako nakarating sa embahada dahil may dinaanan pa ako sa isa naming departamento. Mabuti na lamang at araw rin ng application ng mag-asawang Irish at Yong Revisa, mga taga-APS din, na mas nauna'ng dumating at pinasama na ako sa pila nila. Pa-China rin ang mag-asawa isang linggo matapos namin.

Iba-iba ang style ng mga pumipila sa embassy. May mga pumipila talaga --yung hindi umaalis sa puwesto, tatayo, uupo o sasalampak lang at muling tatayo kapag nainip; merong nag-iiwan ng bag, plastic o grocery bag, o kahit ano'ng pantanda pero pambihira ang marker na sinundan ng backpack ni Yong. Eto ba naman:

Binder clip?!?

Tawanan kami nang tawanan. Makapila lang, kahit kalawanging binder clip ipipila. May natanawan pa nga akong kapirasong papel na may maliliit na bato sa ibabaw. Malas pa, umulan kaya nagsipulasan kami 'ng mga nakapila at sumilong sa may bubong na bahagi ng The World Center. Naiwan sa ulanan ang mga 'pantanda.' Sa awa ng Diyos, mabilis na sumapit ang 8:00 AM at pinapasok na kami.

Ang kapal ng mukha ko, nauna pa ako sa mag-asawa pero sabi ni Irish, okay lang naman daw dahil releasing lang naman ako pero isang maling akala. Araw pala ng releasing kung kaya karamihan ng nakapila eh for release din. Mantakin 'yong pang-20+ ako!!! Pano kung hindi pa ako pinasingit ng mga Revisa?

Dahil nirekisa naming mabuti ni Manager Irish ang requirements n'ya, katulad ko, wala rin syang dialogue sa immigration officer kundi 'Good Morning' at 'Thank You' pero yung kay Yong at sa kasama nila, may hassle -- wala'ng photocopy ng company ID si Yong, wala namang resibo ng Bank Certificate yung kasama nila. Totoo pala na nagkakaproblema kapag may kulang-kulang.

Naibigay naman agad ng dalawa ang kulang kaya iniwan na nila akong nakapila sa Step 3. (Ang Step 1 ay pagbabayad -- tama! magbabayad lang kapag releasing na, P1,400 ang single entry; Step 2 naman ang pagpila ng ayon sa receipt number, Step 3 ang releasing)

'Pag nga naman sinusuwerte, si Binder Guy pala ang nasa unahan ko. Taga-agency ang mokong kaya 3 applications ang ike-claim nya. Ma-chika ang mokong na Robert pala ang pangalan. (ma-chika nga kaya alam ko agad ang pangalan). Nasabi ko sa kanya na tuwang-tuwa kami sa style nya, yung ipinila nya ang binder. Ganun daw talaga ang ginagawa nya sa tagal ba naman n'yang pabalik-balik sa embassy. Hinanap ko ang binder, nasa bag raw nya for future use.

Talagang taong-agency si Robert dahil maboka at mahawak. Sandaling magkausap kami eh natanong na kung saan ako pupunta, kung sino ang kasama ko, saan ako nagtatrabaho at nahawakan agad ang bracelet ko, ang cute daw. Nakakatuwa siyang kausap noong una pero nakakaasiwa noong nagtagal , bigla akong nainip sa bagal ng pag-usad ng pila. Mabuti na lamang at tinawag siya ng isang kasamahan sa agency, pinalitan siya sa pila at siya ang pinapila sa Visa application. Good riddance! Bago umalis, kinuha ang pangalan ko. Dadalaw daw siya sa APS, pakainin ko raw siya. Sa isip-isip ko, ulol ... ngatngatin mo ang binder mo.

Sa wakas, nakuha ko na ang visa. Parang ganito ang hitsura:

Nangangamoy China na. Next task: winter outfit hunting naman. Malamig daw sa China bandang November, mahirap nang doon pa kami abutin ng hypothermia.

Sa Embahada ng Mga Singkit

2011-10-24T12:49:00.000-07:00

Tama si ka-Idol na Roel. Kailangan 6:00 AM pa lang nasa Chinese Embassy ka na dahil pagdating ko ng 6:15, marami na agad nakapila at sa tantiya ko ay pang-20 ako. Mahigit isang oras at kalahati rin ang paghihintay bago kami pinaakyat (8:00 AM pala talaga nagpapapasok, nasa second floor ang embahada sa The World Center building) pero di naman nakakainip dahil bukod sa friendly si Mang Jorge na nasa harapan ko at perky-perky naman si Sister Gene sa likuran ko, high speed pa ang wifi courtesy of Mapua na nasa tapat lang ng embahada.

May kahigpitan ang seguridad bago ka makapasok. May dadaanan kang sensor na katulad ng nasa airport kapag magtse-check-in, rerekisahin ng guwardiya ang bag mo at saka ka pa bibigyan ng numero ng babae'ng nasa katapat na counter.

Bagama't nakapasok na, isang oras pa rin ang paghihintay dahil 9:00 talaga ang simula ng mga transaksiyon. Okay lang naman dahil at least, nakaupo ka at may oras ka'ng rebisahin ang application form. Saktong 9:00 AM, nabuhay ang ilaw ng counters at nagbukas ang mga bintana. Hindi naman pala ako pang-20 katulad ng inakala ko kundi pang-12. Mga alalay lang pala ng ibang applicants yung nabilang ko. Pampararams. Sa Window 2 ako naka-assign pero yung lalake sa Window 1 ang umasikaso sa akin. Kapag pala lumitaw ang numero mo, kung saan ang bakanteng bintana, doon ka.

Kapag pala kumpleto ang requirements, mabilis lang ang proseso at wala kang gaanong dialogue. Isa-isa lang tiningnan ang mga dokumento namin ni Girlie at ang tanging tanong lang eh kung single entry kami. Sinabi ko na ang tour namin eh Shanghai-Beijing. "Ah, single entry," ang sabi sabay pakahig na sumulat sa maliit na papel na pick-up form pala at iniabot sa akin.

Parang hindi pa ako makapaniwalang tapos na. Tanong ko, "okay na ako?"

"Balik na lang po kayo sa 27," sagot ni Window 1 guy.

Anak ng ... halos tatlong oras akong naghintay tapos wala pang 20 minutos ang transaksiyon? Kaloka!

Anyway, ang mahalaga pasok sa banga ang visa namin. Sure na ang rampa namin sa November 5.

Shanghai, Beijing ... eto na kamiiiii!!!

Silang tumatahol na walang buntot

2011-10-22T10:44:00.000-07:00

Normal nang personalidad sa isang isang jeepney, bus o tricycle terminal ang isang barker na para sa mga hindi nakakaalam ay siyang taga-tawag ng pasahero, taga-announce kung ano ang ruta at kung ilan pa ang kulang. Ang hindi ko maintindihan, bakit kailangang magka-barker sa lugar na sadyang sakayan at ang nakakabuwisit, dumarami pa sila.

Para lang kseng mga tanga na ginagawang tanga ang mga pasahero. Isipin nyo ... Loading/unloading nga ... ibig sabihin sakayan kaya hindi na kailangan pang isigaw kung ano ang ruta dahil marunong naman kaming magbasa ng karatula at huwag na sanang mag-effort pang magpakalagot ng ngala-ngala dahil sasakay naman kami'ng talaga. Hindi na rin kailangang ituro kung saan kami uupo. Alam na namin yun!

Yung ibang barker, ang aangas pa na akala mo pag-aari nila ang sakayan at kung makakatok at makasahod ng kamay sa driver para hingin ang “bayad,” akala mo obligasyon ng driver na bayaran sila sa tuwing may sasakay. Bagama't barya-barya lang yun, sa dinami-dami ng babaan, malaki rin ang nawawala sa driver.

Kahit wala'ng barker, makakasakay pa rin kami.

Hindi ko masikmura ang kakapalan ng mukha ng mga barker d'yan sa Kalayaan lalong-lalo na sa C5 papuntang Buting pero pati ba naman ang dating tahimik na tawiran dyan sa tapat ng PhilPlans (Total) eh may barker na rin?

Utang na loob, lubayan na sana ang mga kaaawa-awa'ng driver dahil nagtatrabaho ng marangal ang mga yan, nagbabanat din ng buto at nagpapatulo ng pawis. Alam n'yo yun?

Lamunin sana ng lupang tinatapakan ang di nakakaintindi.

Salamat, Hepe!

2011-10-20T12:51:00.000-07:00

Salamat sa tulong ng NBI Chief ng Mandaluyong, nakuha ko ang clearance sa loob ng isang linggo imbes na 12 working days.

Maraming salamat, Chief Dominador Catbagan pero pangarap ko pa ring umunlad ang sistema at maiwasan na ang "hit" para naman hindi parusa ang pagkuha ng clearance at maginhawa ang buhay nating lahat.

Hindi nakakatuwa yung nagbayad ka na nga eh pinaparusahan ka pa'ng tila kriminal.

Over!!!

Isang gabi sa van

2011-10-13T07:06:00.000-07:00

Dalawang oras lang ang tulog ko gawa ng nakakatuyo ng dugo'ng NBI. Plano ko sana'ng mag-leave o kahit mag-halfday man lang para makabawi ng lakas pero dahil wala nga akong cover saka kawawa naman ang team mates ko, pumasok pa rin ako.

Tila ako manok na tutuka-tuka sa sasakyan. Talagang pagkasakay ng jeep, tulog. Baba. Tulog ulit sa FX ... este van papuntang Ayala. Sarap ng tulog ko ng maramdaman ko'ng parang nabasa ang bandang dibdib ko.

Anak ng ... tumulo na pala ang laway ko sa sobrang sarap ng tulog!.

Buti na lang, madilim sa van kaya walang nakapansin sa nangyari (wala nga ba?) at pasimple kong napunasan ang mamasa-masa ko'ng bibig pati ang napatakang dibdib.

Eeeeew!!!

PI na NBI

2011-10-12T14:57:00.000-07:00

Pagod, puyat, gutom at sama ng loob. Yan ang naranasan ko sa pagkuha ng clearance sa NBI.

Effort na nga sa paghahanap ng satellite office na pupuntahan, pagod at puyat pa sa paghihintay. Balewala na kung pumila ako mula 7am hanggang 2 PM straight from work pero sana naman, nakuha ko ang clearance pero hindi. For the nth time, may “hit” ako at ang pinakamasaklap, makukuha ko pa siya matapos ang 12 working days.

Oo na, common nga ang pangalang Gina Cruz pero imposibleng Lizertiguez din ang middle name ng hinayupak na kriminal na yan? Ano pa ang silbi ng paglagay ng kumpletong pangalan at apelyido, edad, address pati kulay ng balat, pangalan ng asawa, ama at ina sa application form kung sa simpleng kapangalan eh maghihintay ka pa?

Umalma talaga ako sa mama'ng nakatoka sa biometrics. Sinabi kong hindi kakayanin ang 12 working days dahil mag-a-apply na kami ng visa para sa biyahe namin sa China sa October 20. Makiusap daw ako kay hepe. Hindi ko ugali'ng makiusap pero dahil desperado na ako, hinarap ko ang hepe.

Hepe pala yung lalakeng nakita naming nag-aayos ng pila at nagbibigay ng lecture sa paglalagay ng tamang impormasyon sa application form. Maayos namang kausap si hepe na ayaw sabihin ang pangalan, napahinuhod ko na ma-release ang clearance matapos ang isang linggo kaso medyo mapagbiro dahil pagbalik ko raw pakakasalan ko raw siya.

'To namang si hepe, amoy lupa na nga eh nakuha pang magbiro ng ganun.

Siguro gusto lang akong patawanin ng hepe dahil nakita nya ang tindi ng pangangailangan ko base sa mangiyak-ngiyak kong pananalita pero pangarap ko lang talaga, maging maayos na ang pagkuha ng clearance sa NBI. Ma-upgrade sana ang system para hindi yung may kapangalan ka lang eh maaabala ka na.

Sabi ni hepe ngayong bago na ang sistema nila (take note, hindi ka na sa tinta magpi-piano, electronic na ang pagkuha ng fingerprint) pero sana nga totoo ang sinasabi n'ya dahil sa panahong maunlad na ang teknolohiya, hindi na dapat maging kumplikado ang lahat.

Diyos ko, ano bang klaseng bansa itong kinalalagyan ko!

Isa namang kuwentong FX ... este, Adventure

2011-10-09T07:32:00.000-07:00

Ewan ko nga ba kung bakit may kinalaman sa FX at "malusog" ang posts ko lately pero heto may bago na namang naganap kanina lang sa Megamall terminal.

This time, sa gitna ng FX ako nakapuwesto at may isang becky'ng biik na nagpumilit pumang-apat. Oo, biik k'se malusog lang naman. Tawagin na lang natin siyang Beckylet, pinaghalong becky at piglet, para masaya.

"Kuya, pausog," sabi sa katabi ko ni Beckylet dahil ayaw talagang sumara ng pinto dahil nakabalagbag ang kalamnan n'ya eh sumagot ang "kuya" na mas bata pa sa piglet. "Wala na eh, todo na."

So umandar na ang FX na tila sardinas kaming apat sa gitna (medyo malusog rin kse ung nasa kaliwa ko. Oo, sila na ang malusog, slim ako!) pero mabuti na lang at may bumaba sa Pineda, pinalipat ng driver sa harapan si Beckylet.

"Talaga, Kuya?" Okay lang? (pa-cute pa si Beckylet) Lumipat sa harapan ang friendly becks, friendly dahil nakipagchika-chika sa driver, tinanong kung Adventure daw ba yung sasakyan, na sana raw marunong siyang mag-drive ... kung ano'ng oras na.

"Oissssh ..." sitsit ni Beckylet pagdating ng Total sa Bagong Ilog. "Dito na lang po, Manong. Salamat po sa pagpapalipat nyo sa akin dito sa harapan. God Bless!"

Okay na sana, nakakatuwa ang eksena k'se sobra'ng appreciative ang bakla kaso pagbaba ng FX ... este Adventure pala, iniwan ba namang bukas ang pinto!

Nyeeh! Malakas kong nabanggit. Napapailing na sinara ng driver ang pinto.

Nakakaloka!!! Ano kaya ang drama ni Beckylet? Di kaya n'ya alam na kailangang isara ang pinto pag bababa ng sasakyan. Ano'ng akala nya sa sinakyan n'ya karetela???

Ay, cookie!!!

2011-10-07T12:43:00.001-07:00

Mag-isa lang ako sa likuran ng FX kaya kampanteng inilapag ko sa bakanteng espasyo sa tabi ko ang in-order kong butter cookies. Bandang Valero, may lalakeng pumara. Majuba, dambuhala, biggest loser material. Dahil nga mega super duper Triple XXXL, inakala ko'ng sa bakanteng upuan sa tapat ko siya uupo pero hindi.! Pumorma ng upo sa tabi ko.

Whew, muntik nang maupuan ang butter cookies ko ng elepante (excuse the word pero ganun talaga siya kalaki)! Buti na lang, mabilis ang kamay ko kaya agad kong nasikwat ang kahabag-habag na cookie bago pa mag-landing ang wetpu ng dambuhala ... este ng mama at gawing polvoron ang biskuwit.

Whew! That was close!

Dapat kse kapag malaki titingnan muna ang uupuan. Eh kung may pusa pala eh di siopao material ang kalalabasan?

Tsk ... tsk ... tsk ...

Kapit-tuko!

2011-09-27T10:50:00.000-07:00

Yabang-yabang ko pa’ng binuksan ang payong paglabas ng opisina. Sabi ko sa sarili ko, heavy duty yata ang payong ko kaya kayang-kaya nito ang malakas na hangin pero nawala ang kumpiyansa ko nang nasa center island na ako ng Ayala. Sobrang lakas pala ng hangin! Yung halos liparin na ako … ‘tong lusog kong to!!! Sapilitan kong sinara ang payong ko pero effort at nang finally eh maisara ko na eh bali-bali na ang tadyang ng pinakamamahal kong payong.

Akala ko hindi na ako makakatawid sa sobrang lakas ng hangin pero naglakas-loob akong tumawid dahil sobrang nabubugbog na ako ng malakas na hangin at katawa-tawa ang hitsura kong tila tuko na nakakapit sa stop light. Mukha akong buruka nang makapasok sa RCBC pero medyo na-relieve na rin dahil nakatakas ako sa malakas na hangin pero saglit lang ang relief ko dahil nakita kong sa HV de la Costa entrance/exit ay may bumubugang kulay-abong usok na sinabayan pa ng tunog ng tila papa-take off na eroplano. Take-off??? Natigilan ako sabay namutla. Oh My God,may magka-crash yatang eroplano! Pero marami kaming nakatayo at tila natutulala sa lakas ng hangin pero di naman nagpa-panic ang iba so inisip ko na lang na baka may ibang pinanggagalingan ang usok.

Ilang beses akong nag-attempt lumabas ng RCBC pero pakiramdam ko liliparin lang ako. Mga 15 minutes pa siguro bago ako nagkalakas ng loob na lumabas dahil tila humina ang hangin. Nagmamadali akong sumakay ng FX paputang Bagong Ilog saka ko napansin na dito lang sa bahagi'ng ito ng Makati malakas ang hangin. Along Buendia eh normal lang.

Hmp, nabiktima na naman ako ng kantong yun.

Metztoinks!!!

2011-09-25T10:40:00.000-07:00

Walang kaabog-abog, nag-intro ang "Il Signore" kaya biglang upo ang ibang Metz, naiwang nakatayo ang trio.

Kanta si Conrad ng first part habang nagki-keyboard, bongga taga-hawak ng mike si Chua Ken Tek aka Jayem; kanta naman ako ng second part, pasok si Emil. Bandang gitna, nawalan ng audio ang keyboard pero kanta pa rin ... sige kanta ... puro boses lang namin ang umalingawngaw sa apat na sulok ng chapel. 3/4 ng kanta, naisaksak na ang nahugot na kable kaya biglang nagka-accompaniment pero parang walang nangyari ... kanta lang ... kanta ... huh? si Jayem ... pinagpatuloy na ang part ni Mr. C ... naglalakad na kumanta pabalik sa puwesto namin ni Emil. "Il Signore" the concert version. 'Yan ang Metanoia Choir, mga trooper talaga. Love it!!!

Para sa hindi nakakaalam, eto yung original ng kantang "pinaglaruan" namin. Sorry po, di namin sinasadya. Kasalanan ng parukyano ... hehehe ...

Il Signore by Ryan Cayabyab

Happy Birthday, Emjay!!!

2011-09-11T11:16:00.001-07:00

Location: Burger King, Mall of Asia,

25 years after

2011-09-03T11:14:00.000-07:00

Nadagdagan man ang edad, bilbil, waistline at karanasan, isa lang ang hindi nabago. Kami pa rin ang makukulit na Journ '88.

L-R: Lea, Verni, Che, Joanne, Me and Riza

Nakakalungkot malaman na nanatili palang in-touch ang lahat ng ka-batch ko (7 lang kami sa klase, honorary Journ si Lea) to the point na inaanak nila ang kanilang mga anak-anak samantalang ako ay tila bulang nawala sa sirkulasyon. Sadya bang naging abala ako sa landas kong tinahak kung kaya't nakalimutan ko na ang nakaraan? Anuman ang dahilan, masaya ako at muli nila akong natagpuan ... salamat sa FB at kay Katarina Sy, ang sex symbol ng grupo.

Sige, Katarina. Kain lang!

Ngayong muli kaming nagkita-kita, sisiguraduhin kong hindi na muling malagot ang lubid ng komunikasyon. Ngayon ko naramdaman na masarap palang makipag-usap sa mga kauri, yung katulad mo ang lengguwahe.

The pozzocola sisters with Inang

Lea, salamat sa iyo pati na rin kay Inang para sa pag-sponsor sa reunion. Dahil matagal akong nawala, ako naman ang susunod na host.

Sige, sayaw!

I am home.

Whoaah!!!

Hapi Hapi sa Legazpi

2011-08-29T10:15:00.000-07:00

May banta man ng bagyong Mina at muling pagpa-palpitate ng Mommy ko dalawang araw bago bumiyahe, natuloy pa rin kami sa Legazpi. 'Yun nga lang, talaga'ng di na nakasama ang Mommy sa takot na muling sumpungin pero di naman nasayang ang ticket dahil nag-proxy ang kapatid kong si Janet.

Salamat sa Diyos, kahit nakatambay si Mina sa Pinas, naging smooth naman ang flight namin at naging memorable ang birthday celebration ni Girlie bagama't naging maulap at maulan ang ilan naming paglilibot at mailap ang dinalaw naming Bulkang Mayon.

ETD MANILA: NAIA TERMINAL 3, ETD MNL 8:20 AM, AIRHILS 2P 0925 AIRBUS A320; ETD LEGAZPI: AIRPHILS 2P 0918 ETD 2:25

Mga bagay na natutunan ko mula sa paglalakbay:

Mga 40 minutes lang ang biyahe mula Manila hanggang Legazpi at vice versa.
Kailangang tumawid ang eroplano sa body of water bago mag-landing sa Legazpi. Natakot ako na baka malaglag kami sa tubig pero hindi naman.
'Pag pala di gumagana ang conveyor, agawan mode ang drama sa pagkuha ng mga bagahe. Brownout daw k'se. Buti walang nawalan despite the chaos.
Ranked #3 daw ang Alicia Hotel na tinigilan namin pero pamatay ang charges. Akala namin provincial rate dito pero saan ka nakakita ng P50 pero scoop ang rice?
Hotel ang tinigilan namin (Room #27) pero mala-Bora ang dating ng bahay ... duplex style so paglabas ng door, lupa at fresh air agad.
Lasang luma ang tocino sa unang almusal namin sa Alicia Hotel pero bumawi naman noong pangalawa dahil masarap ang longsilog, hiniwa pa nila at complete with presentation ang baon naming pinya.
In fairness, masarap matulog sa Alicia Hotel lalo na kung straight from shift ka at wala pang tulog. Deadma sa maiingay mong kasama.
Tagalog din naman ang usapan ng karamihan ng mga native kaya walang language barrier na naganap.
Parang MOA ang Embarcadero de Legazpi kse open air. May zipline pa na na-feature sa Sports Unlimited nila Dyan Castillejo at Marc Nelson.
Tanaw rin daw ang Mayon sa Embarcadero pero dahil maulap, puro ulap ang nakita namin.
Maraming branch ng Biggs sa Legazpi. Dalhin yan dito sa Makati!
Libre ang e-jeep mula Embarcadero hanggang monumento ni Bonifacio. Bongga! Ba't wala nito sa Megamall???
Ang Gaisano at Pacific Mall ay iisa. Naku ha! Mas mura pa ang souvenirs dito kaysa bus terminal o dun sa Cagsawa. Pambihira!
Kung na-disappoint kami sa pagkain sa Alicia Hotel, bongga naman ang Mr. Crab. Dito kami nag-dinner pagkapahinga mula sa pagrampa sa bayan. Maganda ang ambiance, masarap ang food at affordable pa!
Super nakaka-disappoint ang city tour package ng Alicia Hotel. P5,000 na nga ang singil, car rental lang pala ang covered, hindi kasama ang tour guide, walang libreng lunch katulad ng packages namin sa Kota Kinabalu at Palawan, pakain pa yung driver.
Hindi alam ni Manong Driver kung ano ang height ng Mayon above sea level. Di bale, magaling naman siyang mag-drive at mag-take ng pictures.
Walang nakakalusot na sasakyan papuntang Cagsawa dahil nasira ang tulay kaya nilalakad na lang tapos dumadaan sa tulay na kahoy. P10 ang entrance fee sa Cagsawa Ruins.
Una mong mapapansin sa entrance ng Hoyop-hoyopan cave ang simoy ng hangin kung saan nakuha ang pangalan ng kuweba ... hoyop daw ibig sabihin ihip ... ihip ng hangin. Langya, katunog ng hayop.
Mickey Mouse ang tawag ko sa Hoyop-Hoyopan Cave dahil kumpara sa Sumaguing Cave ng Sagada o subterranean cave sa Palawan, napakadali'ng mag-trek dito. Bukod sa may mga ilaw sa loob, may sementadong hagdan, tulay at daanan, may dance floor pa! Hindi ako natuwa dahil pakiramdam ko, na-violate ang kuweba. What the heck! Hindi naman ako ang may-ari pero sayang talaga. Ni walang gaanong amoy ng pupu at wiwi ng bats. Commercialized na ang kuweba. Sad!
Isa sa mga sikat na rock formations sa Hoyop-Hoyopan ang kamay ni Tatang. Milagroso raw ang tubig na pumapatak mula sa tila nagpapamanong kamay. Taon-taon raw, ayon sa guide, maraming pumupuntang deboto tuwing Mahal na Araw at kinokolekta ang tubig mula rito na pinaniniwalaang nakakapagpagaling ng kung anu-ano'ng karamdaman. Kumuha ng konti si Girlie, pinasalubong sa Mommy panghaplos sa dibdib para di na mag-palpitate.
Everything P50 sa Lets Special Pinangat. Lahat ng order naming ulam na nakalagay lang sa kakapiranggot na platito, P50. Di naman kasarapan! Nag-LBM tuloy ako!!!
Meron palang dinuguang gabi at winner talaga ang laing at Bicol express.
Ang hirap mag-city tour kapag kukulo-kulo ang tiyan mo at gustong-gusto mong magpasabog ng hangin pero hindi mo magawa sa takot na mahilo ang mga kasama mo sa van.
Ang Mayon Skyline na ang next to climbing the volcano herself kaso nga dahil kay Mina, ulan at fog ang sumalubong sa amin. Muntik pa kaming ma-hypothermia sa lamig!
Sa Lignon Hill View tumatambay ang mga turista tuwing nag-aalburoto si Magayon dahil kitang-ita ang kanyang kamahalan. Tanaw rin ang buong siyudad ng Legazpi dito.
Totoo palang may dalaw ka sa Albay na hindi talaga magpapakita ang Mayon. Nangyari sa amin. Mabuti na rin at kahit pala legs ay nakita namin.
Nakaka-LBM pala ang puro gata at sili ang ulam. Saklap, mahapdi sa "lagusan" na tila sinisilihan. Hay!!! Hindi pa tumalab yung Diatabs na binili ko pa sa Gaisano Mall kaya magdamag akong labas-pasok sa CR!
First time kong nakatikim ng tinapa rice sa First Colonial Grill. Masarap pala.
Talagang palang flights are subject to change dahil dinugasan kami ng Air Philippines. 2:25 ang original na alis namin sa Legazpi pero ginawang 10:00 AM. Bitin tuloy ang tulog ko!
Mas masarap ang ChowKing kaysa HapChan.

Kala mo Lola Techy ikaw lang, ha?

2011-08-14T09:15:00.000-07:00

Go, Mudraaa!!! Kill the zombies!!!

Like!!!

Happy 7th birthday, Jennifer!!!

2011-08-10T11:08:00.000-07:00

Patawarin ang kainosentehan

2011-08-07T07:49:00.000-07:00

Bihira k'se akong sumakay ng bus kaya naman naaliw ako sa ticket na binigay ng kunduktor. Naka-thermal paper! Ibig sabihin ba nito, malapit nang ma-obsolete yung goma sa hinlalaki at hintuturo ng kunduktor para di na maubos ang laway sa pamimigay ng ticket.

Wow, nagiging high tech na!

Hay naku!

2011-08-04T18:49:00.000-07:00

Passport application at renewal lang pala ang okay sa bagong DFA pero pagdating sa releasing, same ‘ole government office pa rin.

Gate 3 ang entrance for releasing. Inaasahan kong may kukunin kang number na naka-thermal paper, katulad ng sa Processing pero sinabi ng guard na ilagay na lang sa “box” yung resibo ko. Naghahanap ako ng high tech na box, maliit na kahong kahoy lang pala ang tinutukoy nya. Yung parang lalagyan ng classcards.

So ganun pala. Pagdating mo, ilagay mo ang resibo sa kahon, face down kse kapag kinuha ng magpa-process, yung nasa ilalim ng kahon ang una eh pano kung may mandaya at ilagay sa pinakailalim ang resibo nila? Eh di nauna pa sila?

Hay naku!

Okay, 8:00 AM, nagbukas ang “telon” ng mga bintana. In fairness, sosyal na ang kurtina di tulad sa lumang DFA na karton ng gatas ang pangtabing ng bintana. Ayun, doon nasagot ang tanong ko kung ano ang ginagawa ng karaoke system sa Releasing. Yun pala ang sound system. PA System pala yuuuun!!! Eh di tinawag, by 10’s yata. Nampucha, gaano ba kahirap sabihin ang tamang window number??? Dalawang beses nangyari na yung mga tinawag at pinapapunta sa designated window eh pinapalipat sa ibang window. Mga 30 katao’ng nagpapanabog dahil sa mali’ng pag-anunsiyo ng window number na pupuntahan.

Hay naku!

8:45 ng umaga, nasa kamay ko na ang bago ko’ng passport. Sibat ako agad dahil may pasok pa ako pero ang saklap, dahil malakas ang ulan, walang masakyang taxi kaya nag-bus na lang ako pero madugo! Siksikang parang sardinas at sa pagmamadali kong makasakay, di ko napansin na dadaan pa ng Ayala ang bus. Kalbaryong sobra-sora, nakatayo ako mula Baclaran hanggang Ayala ... traffic pa!!!

Hay naku!

Lesson learned, laging magdala ng ATM para kung maiwan man ang pera, may iba pang mapaghuhugutan. Kung pina-courier ko ang passport ko, hindi ko sana napagdaanan ang kung anu-anong kalbaryo. Sa halagang P120 mahigit, hindi na sana ako nagpalipad ng kutakutakot na PI at hay naku!

Top

2011-07-31T10:32:00.000-07:00

Sabi nila tao raw ang nasa top ng food chain pero iba sa bahay namin. Kinain ko lang ang left-over na menudo sa ref, napagalitan pa ako ng Mommy ko.

Inunahan ko pa raw ang aso.

Anak ng ...

The power of FB

2011-07-22T09:55:00.000-07:00

Maganda sanang proyekto ng aming barangay na talagang todo ang suporta ko dahil isa ako sa muntik ng maasikdente pero gaya ng mga naunang proyekto, mukhang di siya magiging matagumpay dahil sa mga pasaway.

Nag-init ang ulo ko nang pag-uwi ko ngayong umaga ay may nakasalubong akong naka-motorsiklo sa eskinita at ang hagdan na sadyang ginawa para hindi na sila makadaan, may rampa pa!

Sa inis ko, nag-post ako sa Facebook:

Akalain n'yong sandali ko pa lang naipo-post ay may tawag agad mula sa barangay. Tinag ko k'se yung kapit-bahay naming barangay official. Pinapatanong kung kakilala ko yung naka-motor. Sabi ko hindi dahil nakasalubong ko lang at hindi ko naman nakuha ang plate number dahil galing ako ng palengke, ang dami kong dala-dala.

Bagama't nakakainis ay nakakatuwa na rin dahil nalaman kong hindi natutulog sa pansitan ang barangay namin. Ang laki pala ng takot nila kapag na-post sa FB k'se marami nga naman ang makakabasa at kasiraan nila ang hindi pagpapatupad ng mga ordinansa.

Good job, mga Barangay officials. Good job, FB.

Legilimens

2011-07-17T07:30:00.001-07:00

Opening scene ng Harry Potter 7 ... "Ano nga ang tawag sa mga yan," tanong ng ka-KOC kong si Jomarie, tinutukoy yung mga naglisaw na tila itim na basahan sa Hogwarts.

Di ko kaagad naalala kaya ang sabi ko, "Volturi yan." Oo na, Dementors!

Sobrang nag-enjoy ako sa ikalawang bahagi ng Deathly Hallows dahil mas punong-puno ng aksiyon at mas kapana-panabik ang mga eksena (in 3D pa) kaya naman hindi ko tinulugan kahit wala pa akong tulog (nagkaroon ako ng sleeping disorder the night before dahil sa pag-inom ng kape)

Bagama't alam naman ng karamihan kung ano ang magiging ending dahil nabasa na, nakakalungkot pa rin. Nakakalungkot dahil ang kasaysayan na halos pitong taon ding sinubaybayan ay natapos na.

Hindi bale. Kapag na-miss ko si Harry at ang tropang Hogwarts, babalikan ko na lang ang mga libro. Habang may libro, may Harry Potter.

Assumptionista

2011-07-16T07:21:00.001-07:00

Isang araw sa buhay ng kapatid kong si Ellen..

"Mama, bayad o, city hall ..." ani kapatid ko, sabay abot ng bente sa lalakeng nadatnan nya'ng bilang nang bilang nang pera (puro bente)

Tiningnan lang siya ng lalake at umiling. Anak ng ... hindi pala siya ang taga-singil, napagkamalan lang ng kapatid ko!

Ayan eh!

150/100

2011-07-11T12:27:00.000-07:00

The culprit

Ugali ko ng mag-nap makapananghalian ng Lunes para may baong “tulog” sa panggabi kong pasok. Ilang sandali pa lang akong nakakahiga nang naramdaman kong biglang pumintig ng mabilis at malakas ang puso ko na sinundan ng pamimigat ng dibdib.

Minsan na akong nakaramdam ng ganito noong nag-palpitate ako matapos kong aksidenteng nakainom ng gamot sa sipon na may sangkap palang ventolin. Pinilit kong mag-relax at balewalain ang kakaibang nararamdaman pero hindi mawala. Bumangon ako at nag-BP sa digital sphygmomanometer (meron kami nito dahil mino-monitor namin ang BP ng Mommy ko).

130/80.

Kaya pala iba ang pakiramdam ko kse ang usual BP ko ay 110/70. Uminom ako ng tubig at muling bumalik sa kuwarto, pinilit mag-relax pero ayaw talaga. Makalipas ang 15 minuto, muli akong nag-BP.

145/90.

Nyay! Tumataas. Inulit ko … 140/90. Mataas pa rin. Muli akong bumalik sa kuwarto pero di talaga maalis-alis ang nararamdamang discomfort. Makalipas ang 15 minuto, nag-BP na naman ako.

150/100!

Pagkakita sa rehistro, bigla nanlamig at nanginig ang kamay ko. Nagmadali akong nagbihis (nakapantulog ako kapag nagna-nap) at hindi na nag-abala pang maglagay ng contact lens (tanggal din ang contact lens ko pag nagna-nap). Hinanap ko ang “expert” (my Mom) upang sabihin ang nararamdaman. Inabutan kong nagsi-siesta sa terrace. Uminom daw ako ng catapres pero nagkuli. Magpa-check up na lang daw ako sa doctor, malapit lang naman.

Ayun, mukha akong pindangga, suot-suot ang tila-goggles kong salamin, na sumagsag ako kay Dr. Lander na walking distance lang naman ang klinika sa amin. Nakakaloka, 130/90 ang reading ng old school nyang sphygmo (yung de-mercury) at sabi pa ng doctor, malamang kaya lang tumaas ang dugo ko dahil sa kaba. Niresetehan ako ng pampakalma … iterax. Mahina lang daw para makatulog ako dahil hindi nga ako gaanong nakatulog noong weekend. Eh lagi namang 2 hours max ang tulog ko pag weekend!

Anyway, hindi Iterax ang pinalaklak ng Mommy ko sa akin. Valium, isa sa mga “collection” nyang droga. Effective, nakalma nga ako. Sobrang kalma, hindi na ako nakapasok. Don’t get me wrong, wala akong plano'ng um-absent pero may ibang plano ang tranquilizer.

Kasalanan ng Valium!

DFA

2011-07-06T09:17:00.000-07:00

Hindi kapani-paniwala pero totoo!

8:00 AM ang appointment ko sa DFA pero 8:00 AM ako natapos. For the first time, natuwa ako sa opisina ng gobyerno.

Sa wakas!

Ech

2011-07-04T09:20:00.000-07:00

Naaliw ako sa nakatabi kong estudyante sa jeep.

Mula sa chikahan ng kasama'ng isa pang estudyante, nalaman kong nag-aaral ng Japanese at saka Korean ang bata.

Winner! Nag-aaral ng dalawang foreign language pero ang bigkas sa 'H' ay 'ech.'

Unahin mo muna ang English, neng!

Autobots ... volt-in!!!

2011-07-03T09:19:00.000-07:00

"Dad, gusto mo manood ng Transformers sa Imax?" tanong ng bunso kong kapatid.

Sagot ni Dad, parang tinatamad pa: "Cirque du Soleil na lang."

Hmp! Ambisyoso!

Anyway, pinanood ko ang ikatlong installment ng Transformers pero hindi sa 3D dahil nakisabit ako sa mag-asawang Hajii at kapatid kong si Ellen kasama ang dalawa kong pamangki'ng si Jenny at MJ. Okay lang naman na sa regular moviehouse dahil marami kami tapos sayang lang ang bayad kung nagkataon dahil tinulugan lang ni Jenny.

Maraming nagsasabi na hindi raw maganda, na parang paulit-ulit lang, na hinihintay nilang mag-volt in ang mga Autobots pero sa ganang akin, nagandahan ako. Ang cool ng plot, talagang i-link ba sa Apollo 11? Winner ang effects at nakakanganga ang mga fight at chase scenes.

Walang kakupas-kupas ang kakulitan ni Sam at ng pamilya n'ya, ang special bond nila ni "Bee" na parang short cut lang ng 'baby," pero nakakalungkot na wala na si Mikaela at napalitan ng isang Cameron Diaz-look alike. She's hot pero kay Mikaela pa rin ako.

Nakakatatlong Transformers na, may ikaapat pa kaya? Ay dapat mag-volt in na para maligayahan ang mga detractors. Hahaha!

Jenny after the 3:50 Screening, Megamall

Happy birthday, Mom!

2011-06-25T13:39:00.000-07:00

AIRPHILS ETD MNL 5AM TERMINAL 3 ETA CEBU 6:10AM ... ETD CEBU 10:40 PM, ETA MNL 11:50PM.

Yan ang flight details ng birthday gift sana na Cebu-Bohol tour para sa mahal naming ina pero dahil hindi pa raw nya kayang bumiyahe gawa ng dinaraing na palpitations at pananalasa rin ang bagyong Falcon, ipinagpasya'ng huwag ituloy. Anyway, P88/head lang naman ang air fare at puwedeng i-rebook yung hotel accommodation.

Isipin nyo, kung itinuloy namin, kutaku-takot na pandaraya na naman sa pangalan (syempre, kailangan ng proxy para sa Mommy at Daddy ko) tapos birthday na birthday ni Inay, sila lang ng Dad sa Manila ... ang lungkot naman 'nun!

Happy naman ang Mommy sa naging decision at happy na rin naman ang celebration. Masama ang panahon kaya sa bahay na lang ang kainan at ngawaan.

Mommy, ang kaligayahan n'yo ay kaligayaran din namin. Happy, happy birthday!!! Sana makabiyahe na tayo next year.

Birthday Mom

Mom with FMG .... este, Dad

Lunchtime!

Pancit for merienda

Finished product ... daming rekado ng pancit ... YUM!!!

Carbonara pa ...

Chiffon cake from Pacman

Birthday cake from Jenny and Emjhay

Clockwise: Francis aka Pacman, Kiko, Ghelay, Tet, Dad, Ellen, Hajii, Jenny, Teejay (wala sa camera, nag-inarte ... ako rin wala sa picture k'se ako ang nag-shot ... hehehe)

Make a wish ...

Bonggang Bogelya

2011-06-23T10:03:00.000-07:00

"On May of 2011, a friend of mine started teasing our mutual friend on her well-developed attributes and inspired me to write this song." -- Conrad Mananes

Alam nyo na kung sino yung mutual friend na may "well-developed attributes." Enjoy. Sana mapansin ng Bubble Gang. Pwede ring kanta ng SexBomb.

Sama-sama sa Wensha

2011-06-19T13:38:00.000-07:00

Father's Day na, 150th birthday pa ni Rizal! May koneksyon? Meron! Pareho silang Ama, pero panigurado ako'ng mas bongga ang Daddy ko dahil for sure, hindi nai-treat si Rizal ng anak nya sa Wensha katulad ng ginawa namin. Teka, may naging anak ba si Rizal at may spa na ba noon?

Medyo expensive ang mga package pero minsan-minsan lang namang mag-bonding ang pamilya sa spa kaya pwede na. Yung common lang ang kinuha ng majority -- spa and massage na may kasamang eat-all-you-can, kiddie spa sa kasama naming dalawang kuting at syempre, the works ang kay Father -- spa, massage, manicure, pedicure, foot spa ... talagang super pampered si ama, o di ba?

First stop: Sauna/Jacuzzi

Puwera kay Girlie at Francis (BF ng kapatid ko), first time naming lahat sa Wensha. Naaliw daw ba ako sa binigay na bracelet sa bawa't isa sa amin na nagsisilbing package indicator at sensor-type na mechanism para sa locker.

Magkahiwalay ang sauna/jacuzzi area ng babae at lalake at dapat lang dahil bawal magsuot ng kahit na ano'ng saplot sa loob. At dahil first time nga, hiyang-hiya kami ng kapatid kong si Ellen pati na Mom ko na mag-nude pero no choice. Kailangang i-expose ang mga bilbil at kalamnan. Buti na lang sanay ako'ng mamasyal sa kuwarto ko ng naka-undies lang pero nakakahiya talaga pag full nudity. Eeewww. Kaumay!

Mga 20 minutes lang yata ako'ng nag-jacuzzi dahil sa sobrang init. Grabe, feeling ko naluto ang mani ko! Sinubukan ko naman ang sauna. Sumungaw lang ako sa steam, umatras na ako dahil feeling ko malulusaw ang contact lens ko. Mga 10 minutes lang ako sa dry sauna dahil nahirapan akong huminga. Parang nasa loob ako ng oven!

Second Stop: Common Area

Walang may dala ng cellphone sa amin pero parang nag-usap na nagkakita-kita kami sa common o dining area. Nakakagutom siguro talaga ang "mailaga."

Okay naman ang pagkain. Daming choices, may shabu-shabu at ice cream rin pero dahil nagda-diet ako (oo, matagal na!), konti lang ang kinuha kong food. Masarap din naman kaso may galit yata sa spices ang chef dito. Ang anghang ng ginisang gulay pati na rin ng pancit! Sobrang enjoy naman ang Mom ko pati na rin ang bayaw kong si Hajii sa shabu-shabu. Luto galore sila!

Final Stop: Massage/Pedicure/Manicure

Matapos mag-dinner sa common area, hiwa-hiwalay kami ulit. Ang Mom, Dad, Girlie pati na si Hajii sa manicure/foot spa area (huwag kayong maingay, naghahalinhinan sila ng bracelet para makonsumo ang mga package) doon naman kami ni Ellen sa body massage. 'Yung dalawang bata? Tumambay sa manicure area k'se kada customer, may TV dun, cable pa.

Dati na akong nagpapamasahe pero first time kong makaranas na parang nagkalasog-lasog ang mga buto ko. Lamas-lamasin ba ng todo ang katawan ko at tapak-tapakan daw ba! Tinanong ko yung nagmamasahe kung ano'ng masahe ang ginagawa nya, Swedish daw. Nakupow! Sinubok ko lang kaya pinayagan ko ang masseuse na gawin ang lahat ng gagawin pero promise, hindi na ako uulit. Hanggang reflexology na lang ako.

Mga bandang 6:00 nang dumating kami sa Wensha, mga 10:00 ng gabi, umalis na kami. Hay sarap ng tulog ko sa common area. Hahaha!!!

Hay, natapos na naman ang isang family bonding, ano kayang naiiba ang susunod? Hmmm ...

Heto ang mga larawan:

Jenny on our way to Wensha. Pwede ng mowdel, uma-aura kahit hindi turuan

The works na package for Dad k'se it's his day. Inaasar nga namin ang Mommy k'se kinabog ang Mother's Day celebration n'ya.

Titig na titig si Mudra sa mga package. Napakamahal daw! Inarte, lahat ng package inayawan. Nauwi sa body at foot spa.

Eat all you can matapos mag-sauna. Kakagutom!

Diet ako kaya ito lang ang kinuha ko. Grabe ang pancit canton, sobrang anghang!

Mom and Dad enjoying the bonding moments

The Cabusoras

Ang magdyowa, Girlie and tago-tago Francis

Cute ng uniform ... hehe

Pose pa!

Sige, samantalahin ang all-you-can. Di rin naman ako masyadong nakakain k'se di kasarapan ang luto. Ewan ko ba, galit yata sa spices g ang chef dito. Pati ginisang gulay ang anghaaang!!!

Dito nag-enjoy ng sobra si Mother, sa shabu shabu. Puwede nya kseng kainin eh, walang mantika at puro gulay

Chef Hajii preparing another round of shabu shabu. Ang sarap pala ha!

Like! Like! Like!

Huy, anong pinagdidiskusyunan nyo? Kung kanino susunod makikipagpalit ng bracelet? Hahaha!

My favorite part!

Kuyog invades EK

2011-06-18T13:37:00.000-07:00

Location: Enchanted Kingdom, Sta Rosa, Laguna

Look who hopped back?

2011-06-16T13:37:00.000-07:00

Matapos ang halos tatlong buwang paglalagi sa lupain ng mga kangaroo, muling nagbalik ang haligi at mentor ng Metanoia. Welcome back, Lea and Emil. Mahirap noong mawala sila pero pinilit kayanin ng grupo. Sa pagbabalik ng puwersta, pihadong mamamayagpag na naman ang grupo.

Honga

2011-06-14T10:05:00.000-07:00

Signboard ng nasakyan kong jeep kanina: Bawal ang barker, pahamak lang sa driver.

May tama ka, Manong!

3 in 1 sa bahay ni Kuya

2011-06-04T13:36:00.000-07:00

Felle at 10 - dalaginding na!

Munting salu-salo mula sa mga nag-birthday -- Kiko and Gab, at sa magbe-birthday, Felle. Yummy!

Mga busog na ayaw pang umalis sa table. Dalaga na si Mariella!

Happy birthday, Felle!

Highlight of the party: Ella's FB Lecture from the birth celebrant.

Talagang serious ang dalawa sa lektyuran.

Facebook Q&A Portion. Sige na mga tita. Tanong na nang tanong para hindi magulo ang group natin sa FB.

Session ang mga Kuyog guys, as usual. May Tanduay Ice ba? Patagay!!!

So 'pag 10 pwede nang mag-eye shadow, Felle?

Puppet Smile!

Assassinated by the assassin

2011-06-03T10:06:00.000-07:00

Kinilabutan ako nang pagbangon ko ay may tumalilis na tila-ipis sa kama ko. Pamilyar na sa akin ang insekto dahil ilang beses ng napapak nito ang isa kong kapatid, pati na rin Mommy ko kaya naman hinabol ko ng sinelas para mapatay pero malas, hindi ko naabutan. Winisikan ko na lang ng Baygon ang lugar na sa tingin ko ay pinuntahan nya. Hmp! Sana mamatay.

Wala naman akong nakitang pantal at wala ring nangati sa katawan ko kaya naisip kong baka napatambay lang ang insekto sa kama ko ... parang yung kadadalaw lang na palaka.

Maling akala. Delayed lang pala ang propagation ng kamandag ng peste kung kaya't bandang madaling-araw, matapos kong mag-"lunch," at saka ako nakaramdam ng pamamanhid ng ulo na maya-maya lamang ay sinundan ng matinding pangangati ng mukha, kamay at likod. Ilang sandaling kakakalkal at naglabasan na ang mga pantal. Merong maliliit sa paligid ng mata ko ... sa kamay ... pinakamalaki sa likod ko. Tsura ng mapa ng Greenland!

Grabe! Mapupula at makakati ang mga pantal na lalo pang namamaga habang kinakalkal.

Makalipas ang dalawang araw, saktong naiibsan na ang kati at nagsisimula nang mangitim ang mga pantal, natagpuan ko ang salarin -- matigas na at nakasiksik sa siwang ng kahoy na sahig ng kuwarto ko. Itatapon ko sana pero naisipan kong kunan ng larawan at i-post sa Facebook.

Ilang kaibigan ang nakisimpatiya, nagbigay ng mga kuru-kuro at nagsaliksik. Isa pala itong assassin bug o triatomine at makikita lang siya sa poor and rural community.

Okay, tanggap ko ang karukhaan namin pero mas nakakaloka ang ilan pang nakasaad: "triatomine infestation especially affects unkempt dwellings." Ang kuwarto ko unkempt? Eh ito ang pinakamalinis na bahagi ng bahay namin. Yun nga lang, sa ilalim ng kuwarto ko, andun ang bodega ng maliit naming tindahan.

Anyway, mabuti na lang at napatay ko siya at tulad ng isang pamosong mamamatay-tao, hindi ko pinisa at itinapon ang insekto. Nilagay ko sa basyo'ng bote'ng may alcohol at nilagyan ng label:

Maninipsip ... wag pamarisan. Hmp!

Echoserang Frog

2011-05-31T13:35:00.000-07:00

4:00 A.M.

Abala ako sa pagtipa sa lap top nang sa peripheral ng mata ko ay may napansin akong kumikilos sa ibabaw ng itim kong bag na nasa may paanan ko lamang.

Di ko na sana papansinin dahil baka ipis lang pero muntik na akong mapatalon nang makita ko kung "ano" yung nagpo-promenade sa bag ko.

PALAKA!?!

Nagmamadali kong kinuha ang maliit kong dustpan at pilit na hinuli ang mapangahas na palaka pero nagtatalon lang ang kamag-anak ni Kermit kaya ang ginawa ko, hinarangan at itinaboy palabas ng kuwarto ko. Buti lumabas.

Anak ng ... ang daming papasukan bakit sa kuwarto ko pa? Sabagay, ang room ko lang naman ang malapit sa hardin namin sa terrace at ang pinto ko lang ang may siwang sa pinto na magkakasya ang palaka.

Hay!

Nang makabalik ako ng kuwarto ko, bigla kong naisip. Teka ... baka naman yung palaka na ang pinakahihintay-hintay kong prince charming? Tsk, sana hinalikan ko muna bago ko ipinagtabuyan.

Kulugo, anyone?

EOTW

2011-05-22T18:21:00.000-07:00

May 21, 2011 sa ganap na ika-6:00 ng gabi sa lahat ng time zones sa buong mundo. Katapusan na raw ng mundo ayon sa pinuno ng isang 140-station Christian radio network na Family Stations, si Harold Camping.

Laman na pala siya ng balita pero Biyernes ko lang nalaman. Ilang beses ng may lumalabas na ganitong issue at sa tuwing may mangyayaring ganito, tumatahimik na lang ako.

Madaldal at maopinyon akong tao pero pagdating sa ganitong tema, tameme ako.

Ilang minuto bago mag-6:00 at isang minuto pagkatapos ng 6:00, sandamukal ang komento sa Facebook (FB). May nagagalit, may natutuwa, nagpapatawa at may umaalipusta pero tahimik pa rin ako

Kung bakit ay sa kadahilanang para sa akin, hindi nakakatawang-bagay ang EOTW. Nakikinig lang ako, nagmamatyag at umaantabay pero nungkang nagbigay ng opinyon at bakit kamo? Dahil naaalala ko si Noah (of Noah's Ark). Hindi ba't inalipusta rin siya at pinagtawanan ng mga tao eh nagkatotoo.

Papaano kung nagkatotoo ang sinabi ni Harold Camping? May oras pa kaya tayong mag-comment sa FB?

Nay?????

2011-05-21T10:36:00.000-07:00

Nagmamadali akong sumampa sa jeep at baka maunahan pa ako ng mamang may dalang hawla. Mahirap na, baka maiwan ng last trip. Pinauna naman ako kaso sabi ba naman,

"Sige, mauna ka na 'Nay."

Nay??? 'Nak ng ...hindi naman ako naka-duster ah?

Jammin' at CME

2011-05-15T13:34:00.000-07:00

Salamat sa Diyos, nakisama ang panahon pati na ang pakiramdam ng Mommy ko, natuloy ang family outing namin sa Club Manila East (CME). Ayaw sanang lumayo ni ina dahil sinusumpong pa rin ng palpitation pero pumayag na rin dahil malapit lang naman ang CME, 30 minutes mula sa aming bahay via C6.

Malaki na ang ipinagbago ng CME mula nang huli akong pumunta noong 2004. May iba-iba nang waves at may zip line pa na "tumitirik" nga lang sa ika-3/4 ng "tour." Isa lang ang hindi nagbago: bawal pa ring magpasok ng pagkain bagama't hindi naman gaanong problema dahil maraming fast food sa loob tulad ng Chowking, Jollibee, Shakey's atbp. Bukod pa roon, mahusay "magpuslit" ng pagkain ang mga kasama ko. Akalain nyo'ng may naglagay ang hotdog bun sa kilili-kili, may nagbulsa ng hotdog at may nagsingit naman ng chichiria sa banig. Meron namang dinaan sa pagka-senior, dire-diretso lang ang basket at dinedma ang gardenia. Nakakaloka!

Enjoy lahat at sulit na sulit ang 12 hours na pagpirmi namin sa CME. Babalik? Panigurado!

Location: Club Manila East, Taytay, Rizal

Happy Mother's Day!

2011-05-08T12:26:00.000-07:00

'Tong galing na to tsugi?

2011-04-30T11:06:00.001-07:00

I don't know what's wrong with you, America, but you got it wrong again. Casey Abrams may look old but he's new. He could have been the first jazzist American Idol and a damn good stand-up bass player at that. What the ...

Metz went to your wedding

2011-04-30T08:14:00.000-07:00

Matapos ang madugong pagpaplano, konting tampuhan, balitaktakan at dramahan sa FB, natuloy din ang pagpunta ng Metanoia Choir (o Metz -- kami yun!) sa kasal ng ka-Metz na si Edmar sa San Narciso, Quezon.

Dahil may trabaho ang ibang miyembro at sa kasawiang-palad ay hindi pinayagang mag-leave, sina Emil at Lea naman ay kaalis pa lamang papunta sa lupain ng mga kangaroo, kami lang nina Conrad, magdyowang Pao at Chad, Michael at si Jun lang ang nakasama.

Ayos! Isang MD cum pianist cum tenor, 2 tenors, 1 bass at 2 altos. Asan ang soprano?

Problema ba yun? Once a Metz, always a Metz. Hindi uurong kahit dehado. Medyo madugo pero kinaya. Papaano? Eh di naghalinhinan kami ni Pao sa pagso-soprano. Soprano siya sa alam niya, ganun din naman ako. Pag parehong hindi namin alam ang soprano eh di puro alto. Hahaha!

Acceptable naman ang pagkakakanta namin at kung hindi man perpekto, ang pinakamahalaga ay napagbigyan at napaligaya namin ang bagong Mr. and Mrs. Lizardo. Saka inaral ko naman yung soprano part ng mga crucial songs katulad ng Pananatili at One Hand, One Heart kaya okay pa rin.

Sulit naman ang pagdayo namin sa Quezon dahil siniguro ng mag-asawa na komportable kami sa bahay nila, masarap ang food, enjoy sa karaoke night pati na rin sa Talisay Beach. Instant summer outing ng Metz, saan ka pa!

Isang hindi makakalimutang bahagi sa kasaysayan ng Metz lalong-lalo na siguro si Michael na pinagnasaan ng isang chararat ... hahaha!

O heto ang mga naging kaganapan. Nandyan ang chararat, hanapin nyo na lang. Congratulations and best wishes, Edmar and Rojie. Such an honor to be part of this monumental event.

Location: San Narciso, Quezon Province

Ayos ah!

2011-04-25T13:05:00.000-07:00

Ibang klase'ng paggunita sa Mahal na Araw ang ginawa ng mga kapamilya ko. Anak ng ... ginawang casino ang bahay!

Hajii, ang balasador

Mga adik sa in-between

Hindi lang balasador, taga-bola pa. Nang mapagod sa in-between, bingo naman!

Sige, markahan nyo, mga adik!

P100 para sa unang makakabuo ng 'X'

... P100 naman sa unang makakabuo ng krus ... ayun, may touch of Holy week na rin!

Kuko ng adik!

'Di bale, masaya naman sila at saka bonding session din yan. Inggit lang ako k'se may pasok ako ng Holy Week. Waaaah!!!

Okay ka lang???

2011-04-24T09:34:00.000-07:00

‎"Miss, d'yan ka na lang sa estribo para makauwi ka na," sabi ng driver sa paparating na pasahero. 11:45 PM na kase, matagal pa bago mapuno ang kasunod na jeep.

"Ayaw mo, di huwag!" bulalas ng driver ng tila di siya pinansin ng babae.

Mamang driver, okay ka lang? Babae yan papasakayin mo sa estribo?

Painumin kaya kita ng break fluid?

Oweno kung Biyernes Santo?

2011-04-22T13:26:00.000-07:00

Clockwise: Roel, Chie, Me and Anz. Nasayaran na naman ng Starbucks ang simmura namin. Thanks, Roel. Starbucks, kailan pa ipinagbawal ang pagkain ng carbonara? Bakit, may tinda ba kayong ganyan? Hmp!

Ang kulet eh!

2011-04-22T09:35:00.000-07:00

‎"Sa'n kayo, Ma'am?" tanong ng isang teenager na alam kong taga-tawag ng taxi ... for a fee.

Di ako sumagot dahil di ko ugaling makipag-usap sa hindi ko kakilala pero tinanong ako ulit. "Saan kayo?"

Nakulitan ako kaya sinabi ko, "Ako na lang ang nakakaalam kung saan ako pupunta."

Pak! I'm so mean.

Manila Bay Cruising

2011-04-10T09:18:00.000-07:00

Amoy imburnal pagdating sa bandang MOA pero sa kabuuan ay enjoyable naman at kakaiba ang aming family bonding:

Some good things never last

2011-03-13T12:01:00.000-07:00

Courtesy of Conrad Mananes

Isang Araw sa Palengke

2011-03-12T08:14:00.000-08:00

Magkano sa kamatis?" tanong ko sa nakatalikod na tindera.

"Sampu lang, Kuya."

Hmp! 'Kaya nga ba ayokong mamalengke!

Eight point eight

2011-03-11T12:35:00.000-08:00

Tsunami engulfing Sendai, Honshu, Japan after an 8.8 magnitude earthquake.
Patnubayan nawa ng Panginoon ang mga Hapones pati na rin ang kababayan nating nasa Japan. Sa mga nawalan ng mahal sa buhay, nawa'y magaan nilang matanggap ang matinding dagok na ito sa kanilang buhay at bigyan ng lakas na loob na ipagpatuloy ang pagnanasang mabuhay sa kabila ng kalunos-lunos na kalagayan.

Rammed!

2011-03-08T08:13:00.000-08:00

Baby Ghelay

Grabe, naatrasan ng dump truck ang alaga naming si Baby Ghelay!

Sobrang matarik k'se yung tulay papasok sa lugar namin kung kaya't kahit nalampasan na ng Daddy ko ang nakasalubong na sasakyan at pababa na siya ng tulay, kinulang naman ng buwelo ang dump truck kung kaya't sumadsad ang rear part nito sa front door ng Adventure, driver's side.

Wasak na wasak ang pinto ... as in nabutas! Mabuti na lamang at hindi napuruhan ang Daddy ko at kung hindi, pakakainin ko ng manibela ang driver ng dump truck. Kung bakit k'se mabigat ang dalang graba, hindi muna hinintay na makalayu-layo ang Dad ko bago umarangkada paakyat ng tulay. Hayan tuloy magagastusan sila.

Bagama't nagkaayos ang magkabilang panig, papapalitan ang pinto at ibabalik sa dati nitong ganda, hindi na sana nangyari ang sakuna kung pinairal ang pagiging maingat. Hay, talaga nga namang nasa huli ang pagsisisi at haste makes waste!

Thanks be to God at hindi nasapol ang Dad ko at kung nagkataon, merong isang nilalang na nagmeryenda ng manibela.

Gora, gora gora!

2011-02-26T08:11:00.000-08:00

Lagare ako ngayong araw na 'to pero okay lang dahil huling araw ng pasok. Finally, weekend na!

First stop: Wake of Ella's brother. Ang kamatayan ay isang bagay na hindi inaasahan pero medyo bothered lang ako dahil puro mga barkada ko ang namamatayan.

A few weeks back, nasa San Roque, Marikina ako dahil sa biglaang pagkamatay ng ama ni Wheng o Manika para sa aming KOC ...

With Manika sa wake. Nakakalungkot na kung hindi pa may pumapanaw, hindi pa magkikita-kita pero ganun talaga ang buhay.

Taga-San Roque din naman si Ka-Metz na Conrad kaya sinamahan na ako sa wake. Thanks, Mr. C

... tapos heto ako ngayon sa Tandang Sora, kuya naman ng ka-Kuyog na Ella, same nature of death ng Papa ni Manila, atake o aneurysm din.

While waiting for Ella sa Puregold, Commonwealth

Naiyak ang nanay ni Ella nang makita ako. Marahil nababagbag ang kalooban dahil sa pakikiramay naming mga barkada o di makapaniwalang maraming kaibigan ang anak (joke!). Bandang 11:00, nagpaalam na ako para sa susunod na appointment.

Next stop, facial kay Dra. Diwi. Mabilis ang Taguiglink bus kaya nakapag-grocery pa ako at nabili ang wheat bread ng Mom ko sa Megamall bago pumunta kay Dra. Diwi (lagare talaga?) Mabilis lang naman akong na-facial, 2:00 PM nasa bahay na ako.

Final gora, Manika's birthday bash. Syempre, natulog muna ako bago pumunta sa party. Nakaapat na oras din. Bandang 7:00, lumarga na ako, nakapaligo pero walang hilamos dahil bagong facial nga.

Bagama't nagluluksa ang pamilya sanhi ng paglisan ng haligi ng tahanan, life goes on. Salo-salo upang ipagdiwang ang birthday ni Manika. Samantalahin habang nandito sila sa Pilipinas dahil ilang linggo lang, babalik na siya sa California kung saan sila naka-base ng asawang si Richard at dalawang anak.

L-R: Papa Bo, Me, Manila, Jomarie, Maru and Match. Sayang, wala ang ibang KOC.

Ang babae sa buhay ni Dioms

Bandang 12:00, naghiwa-hiwalay na kami. Kaya pa? Ito na yata ang pinaka-hectic kong Sabado pero okay lang. At least, napagbigyan ko ang lahat pati na rin ang aking sarili.

Thank God, makakatulog na ako. Whew!

Tres Marias sa Bora

2011-02-22T12:12:00.000-08:00

February 21

Birthday gift sana ang Bora trip sa Daddy pero dahil hindi makakasama ang Mommy (hindi pa gaanong nakaka-recover sa palpitations) hindi na lang sumama sa amin. Tiyempong pinadala pa si Girlie ng opisina sa Bangkok kaya ang nangyari, kami ng kapatid ko'ng si Ellen and Janet ang natuloy. Nasayang ang isang ticket.

ETD MNL 9:05 AM, ETA KLO 10:05 AM, Airbus A320-220.

7:00 AM - Nasa NAIA Terminal 2 na kaming magkakapatid. Medyo kabado dahil dalawa sa kasama ang "proxy," pero nakalusot naman.

10:00 AM - Arrived Kalibo. Agad naman kaming nakita ng staff ng La Carmela, pinasakay kami sa isang bus (Island Star Express). Buti na lang bus dahil kung van, hassle dahil medyo matagal ang biyahe mula Kalibo hanggang Caticlan. Pagdating ng Caticlan, lumipat naman kami ng bangka na maghahatid sa amin sa mismong Bora na.

2:00 PM - Arrived Boracay Island. Check-in agad sa La Carmela de Boracay, Station 2 siya.

3:00 PM - Lunch at Andok's. Masanting ang init ng araw kaya stroll-stroll na lang kami sa lilim na lugar. Mga takot umitim!

5:00 PM - Swimming na. Mataray ko pang sinabi pagdating, "What's so special about Boracay?" Parang Puerto Galera lang, puro tindahan pero same banana, beach pa rin. Nalaman ko ang difference nang mag-swimming na kami. It's the sand that matters. Ang pino, parang asukal!!!

6:30 PM - Nakakatakot palang mag-swimming pag madilim na kaya umahon na kami.

7:30 PM - Pasta ang feel naming kainin kaya sa Shakey's kami nag-dinner. Grabe, gumapang kami sa kabusugan!

10:00 PM - Kainitan ng mga shows at bar hopping ang ginagawa ng karamihan kapag ganitong oras pero ibahin ang mga manang na walang hilig sa night life, natulog na kami. Nakakapagod din ang biyahe.

February 22 - Dad's Birthday

5:30 AM - Early to bed, early to rise. Napagkasunduang hindi muna mag-breakfast dahil busog pa mula sa masaganang pasta dinner. Swimming muna habang wala pang araw.

6:00 AM - Laman na kami ng beach. Ganda pala ng Bora kapag ganitong oras, walang gaanong tao, di pa gaanong mainit. Nilakad namin papuntang Station 1 tapos pabalik. Nakakalungkot na kahit Bora, di pinatawad sa kasalaulaan. May nadampot ba naman akong plastic bag at bote ng mineral water sa pampang. Hay, mga pasaway!

7:30 AM - Mataas na ang araw kaya bumalik na kami sa La Carmela. Saglit kaming nag-swimming sa pool (kodak-kodak na rin) bago nagbanlaw at nagbihis.

10:00 AM - Brunch. Good for 2 lang yung naka-reserve pero good for 2 days pala yung pagkain dahil eat-all-you-can. Naghati-hati pa kami sa masaganang almusal. This is life!

11:00 AM - Went to Talipapa para bumili ng pasalubong. Kasuya, walang shorts na may tatak na Boracay, pa-birthday ko sana kay Ama.

2:00 PM - Left La Carmela papuntang Kalibo.

ETD KLO 6:20 PM, ETD MNL 7:20 PM.

5:00 PM - Arrived Kalibo Airport. Winner! Sa NAIA hindi kami hiningan ng ID pero dito, naghanap. Mahigpit din pala rito kahit na ayon sa bayaw ko eh pinapasok ng palaka ang airport. Mabilis kaming naka-check-in kaya muli kaming lumabas at nag-snack sa kalapit sa karenderya. Lomi Kalibo style!

6:30 PM - Left Kalibo. Paalam pero babalik pa kami, alam ko!

7:30 PM - Touch down Manila. Sinundo kami ng bayaw kong si Hajii, namili ng konting food pauwi para maiselebra kahit papaano ang birthday ni Ama.

Hay, Bora. Ngayon alam ko na kung bakit maraming nagpapabalik-balik k'se ganun ang nararamdaman ko ngayon.

Gusto kong bumalik!

Location: NAIA Terminal 2, Kalibo Airport, Caticlan, La Carmela De Boracay, Andok's, Shakey's, Talipapa, Boracay Stations 1 to 3

Uso pa ba ang harana?

2011-02-15T12:50:00.000-08:00

Hindi na pero ang T&T, muling pinauso. Sa halagang P50, makakapamili ka ng song at T&T haranista of choice at mahaharana mo na ang iyong nililiyag.

Noong nasa PT&T pa ako, meron silang serbisyo na tinawag na Singinggram. Same concept, pipili ng kanta ang customer and for a fee, mahaharana ng live ang trip mong haranahin. May shortage noon ng singers at dahil assistant ako ng AVP ng Marketing, naispatan ako noon na kumanta pero hindi ako pumayag.

Ano ko baliw? Gagala-gala sa building karay-karay ang isang karaoke machine?

This time, out of pakikisama at katuwaan, pumayag akong maging isa sa taga-harana ng T&T pero ayokong kumanta ng a capella kaya lahat ng minus one ng mga kakantahin ko, nilagak ko sa cellphone ko. O di ba, para na ring yung sa PT&T pero this time, cellphone na lang imbes na portable karaoke machine.

Hindi mo naman kailangang magpaikot-ikot at mag-floor to floor para ibenta ang sarili mo. Merong parang harana center sa 4th floor at meron yata silang pinaikot na listahan ng mga kanta at singers. Kapag napili kang kumanta, titimbrehan ka na lang ng organizers.

Nakatatlong kanta rin ako. (Hindi counted yung You na kinanta namin nina Marvin and Teach, Bistek haranistas, kay Madam Virg) Isa sa 4th floor, Constantly para sa isang supervisor. Isa pa rin sa right wing ng 4th floor, Inseparable para kay Yong, asawa ng Training Manager naming si Irish at finally sa floor namin. Sweet Love para sa Toni Gonzaga ng 5th floor, pinaharana ng mga barako ng Bistek. Hindi ako dapat ang kakanta, si Ainah ng Zoneriv ang gusto ng mga mokong (APS Idol rep ng T&T for 2010 ... maganda at bata ... mga manyakis ... hehehe ...) pero nakauwi na raw kaya kaysa magreklamo ang mga customers dahil bayad na sila (may ganun?) ako na lang ang kumanta. Instant concert sa 5th floor!

Nakakaaliw din naman at magandang dibersiyon mula sa pagmo-monitor ng queue. Teka, eh sino nga ba ang nag-monitor sa Bistek habang nanghaharana ako? Hindi ko alam. Nakalimutan ko ang lahat dahil enjoy palang mangharana.

Ulitin yan sa susunod na Araw ng mga Puso!

Gift ni Madam para sa mga haranista

Idols In Love - Snapshots

2011-02-14T12:24:00.000-08:00

L-R: Me, Danica, Chie, JR and Jayron: Brunch after the rehearsal. Thanks, JR!

This wing's mine!

All smiles si JR, halatang bukal sa loob ang panlilibre, hehe. Chie, okay ba? Sorry, Anz and Roel, umuwi kayo
kaagad!

Love Concert Stage: Maigsi lang ang preparation pero first ito sa history ng Idols -- ang magsama-sama sa isang entablado upang haranahin ang mga empleyado. Good idea, Kiko. You rock!!!

Me after retokehin ni Love Garcia. Thanks a lot, Love. Dami ko ng utang!

Duet with JR. Siya pa lang ang Idol guy na nakaka-duet ko after Anz. Jayron, you're next!

Roel and Chie

Roel and Mitch. Aba, Roel ang kaladkarin mo ha!

... pero si JR ang pinakakaladkarin. Nakipag-duet siya sa akin, kay Mitch at dito naman kay Danica. Ikaw na ang versatile!

Mots and Ivan with the cajon-cajonan guy: Walang available na cajon kaya file box ang ginamit. Puwede na rin. Mots and Ivan, you, guys, are great! Hope to do more acoustic numbers with you!!!

L-R: Danica, Me, Mitch and Roel: Kodakan muna habang busy si Chie. Imagine, performer na, organizer pa. Atta girl, Chie!!!

The elusive Jayron. Wala siyang duet number sa Valentine Concert (eto yata ang ka-duet nya) pero one of these days, mahuhulog ka rin sa bitag ko, Jayron *evil laugh*

With Idols JR and Danica

With Danica and Mitch. Gaganda namin noh? Mga pa-girl!!!

Clockwise: Roel, Jas, Chie,JR, Mitch and Danica. Ba't wala ako rito? Nag-CR o nakasalang? Jas, buti naka-jam ka. Si Anz na lang talaga ang kulang, sana humabol siya kahit nakapambahay lang.

The audience: Familiar faces!

Valentine gift from Mr. C. Nanghihiram lang naman ako ng shaker para magamit sa concert, hayan at niregaluhan ako ng itlog. Thanks a lot!

Palpi pa rin

2011-02-13T11:37:00.000-08:00

A week after ng discharge kami pinapabalik ni Dr. Achilles Esguerra for check-up pero tatlong araw pa lang, muling nagpabalik sa doktor dahil hindi pa rin daw siya bumabalik sa normal. Mula sa trabaho, kumuha ako ng taxi at sinundo ang Mommy ko sa bahay tapos diretso na sa Medical City.

As usual, pinayuhan ng Doctor ipagpatuloy lang ang gamot, walang dapat ikabahala dahil hindi naman malala ang kalagayan, laging ngumiti at tiyaga-tiyaga lang sa gamot.

Linggo, sa Philppine Heart Center na nagpapadala dahil hindi pa rin daw tumitigil ang palpitation. Nilapitan ako ng bunso kong kapatid, kausapin ko raw. Sabi ko, ano pa ang pupuntahan nyo sa Heart Center eh consultant din doon si Dr. Esguerra. Para raw matingnan siyang mabuti. What? "Eh ano pa ba ang tawag dun sa ginawa sa inyo sa Medical City?" tanong ko.

"Huwag mo naman akong pagalitan," sagot ng Mommy ko.

To cut a long story short, isinugod pa rin. 30 minutes after, nag-text. Nasa Ortigas na raw sila, tumigil na ang palpitations pero tumuloy pa rin. Ayun, iminungkahi ng doktor na naka-duty na ipagpatuloy lang ang reseta ni Dr. Esguerra dahil ayos naman at saka hindi nya mapapalitan ang inireseta dahil yun pa nga ang consultant nya.

Hay, sana tumalab na ang mga gamot nya at sana wag masyadong kung anu-ano ang tumatakbo sa isip.

Usapang palpitation pa rin ...

2011-02-03T09:56:00.000-08:00

Yung palpitation ng Mommy ko na nagsimula nung January 11, nauwi na sa confinement sa Medical City. Plano sanang nya'ng magpa-check up ng 1 PM kasama ang nagluluto sa amin na si Ka Adora dahil mula noong huli kaming pumunta noong Enero, hindi na naging normal ang pakiramdam at pabalik-balik ang palpitation, pero bandang 11:00, pinasok ako sa kuwarto at nagsabing gusto na nyang magpa-confine para matingnan kung ano ang pinanggagalingan ng nararamdaman nya.

Galing ako ng trabaho at hindi pa gaanong nag-iinit ang likod sa kama pero kagyat ako'ng bumangon dahil bakas na sa mukha ng aking ina ang pagkabalisa at saka alam kong kung may iba lang siyang makakasama, hindi na ako gigisingin pa dahil ayaw ng hindi ako nakakatulog ng maayos.

Mabilis kaming nakapaghanda at ilang minuto lang ay sakay na kami kay Baby Ghelay (sasakyan namin yan), Daddy ang driver, maagang pinasara ang tindahan para maipag-drive kami.

Gaya ng dati, agad naman kaming inasikaso sa Medical City pero ang tagal ding naghintay sa Urgent Area dahil walang bakanteng kuwarto. May ilang silid na ini-offer sa amin pero sobra namang mahal (suite!), bandang 7:00 na nang sa wakas ay makakuha kami ng affordable na silid.

Limang araw ding na-confine si Mudra kaya naghalinhinan kaming magkakapatid sa pagbabantay. Noong unang araw, umuwi ako ng mga 10 PM para makabawi ng tulog (yes, absent na naman ako!) at pinalitan ni Girlie tapos yung kasunod kong kapatid, si Janet, ang pumalit sa kanya ng Biyernes. Sabado, doon na ako tumuloy mula trabaho at nanatili hanggang lunch time tapos muli akong pinalitan ni Girlie; Linggo whole day naman. Padaan-daan lang ang pangatlo kong kapatid, si Ellen, dahil may mga anak na kailangang asikasuhin tapos pinatitingnan-tingnan din ang bahay pati na rin kung ano ang kakainin ng Daddy.

Si Dr. Achilles Esguerra ang attending cardiologist ng Mommy ko, isang beterano'ng doctor na naghuhumiyaw ang no-problem-everything-is-okay attitude. Parang bang kung may nararamdaman ka man, biglang mawawala kapag kaharap mo siya.

Tamang gamot lang daw at iwas sa pag-iisip ng kung anu-ano ang solusyon sa nararamdaman ni Ina dahil wala namang nakita sa mga pagsusuri. Okay naman daw ang thyroid test at kung may abnormality man lumabas sa ECG at Holter test, maliit lang yun at hindi dapat ipag-alala. Wala naman daw baradong artery.

Linggo pa lang, gusto nang magpa-discharge ng Mommy. Uwing-uwi na dahil naiinip at nagsasawa na sa kapapanood ng TV tapos lagi lang naman siyang bini-BP, pinapainom ng gamot, binibigyan ng food tuwing breakfast, lunch, merienda at dinner tapos once a day lang nagpapakita ang doctor. Lumalaki lang daw ang hospital bill sa pag-tambay niya sa hospital. Maganda na naman daw ang pakiramdam niya sa bagong gamot na nireseta ng doctor.

Sa kasamaang palad, hindi siya pinayagan ni Dr. Esguerra dahil kailangan pa raw obserbahan ang epekto ng bagong gamot at kailangan pa'ng mag-Stress Test sa Lunes na tigas na tinanggihan ng Mommy ko dahil kapapanood pa lang sa TV ng isang pasyente na namatay habang nasa ilalim ng nasabing test.

Hindi napapayag ang Mommy ko sa Stress Test kahit ilang beses pang kinausap ng isang resident doctor kaya naman Lunes ng 10:45 ng umaga, officially discharged na si Inay.

Limang araw na mahigit sa ospital, umaasa kaming lahat na masapol ng bagong gamot ang nararamdaman ng Mommy ko. Dr. Esguerra, ikaw na sana.

Mawawalan ba naman ng mga larawan? Heto na:

View from RM N1406

Tulug-tulugan mode ang mag-Tita

Gawin bang internet cafe?

Newly-born Jenny?

Birdie na laging nakatambay sa bintana

At home ang mga dalaw -- ang pasyente rumarampa

Nurse-on-duty Ghelay

Tachycardic

2011-01-31T00:51:00.000-08:00

Di ko alam kung ano ang pumasok sa kukote ko pero sa kagustuhan kong gumaling agad ang ubo at mawala ang malat, sukat ba namang patulan ko yung gamot na nakita ko sa drawer sa kusina.

Medyo nagdalawang-isip ako ng isusubo ko na at naisip ko'ng baka may side-effect pero nakalagay naman, ventolin-expectorant ... expectorant, alam ko pampaluwag ng plema at saka never pa akong nagka-side effect sa mga gamot na ininom ko.... tinira ko rin.

Awa ng Diyos, wala naman akong kakaibang naramdaman pero makapananghalian, habang nagna-nap, nakaramdam ako ng pamimigat ng dibdib tapos biglang lumakas ang tibok ng puso. Nang bumangon ako para uminom, nakupow, parang may isang dosenang paru-paro sa dibdib ko. Biglang puslit ako sa doctor na suwerteng malapit lang sa bahay namin.

Ayun, nakaka-induce pala ng palpitation ang gamot na may ventolin. Niresetehan ako ng Inderal na agad ko namang binili pero sana di ko na lang binili dahil pauwi pa lang ako mula sa botika, bumalik na sa normal ang tibok ng puso ko.

Lesson learned: 'Wag basta-basta iinom ng gamot at wag magse-self medicate.

Tsk!

A Pinked Birthday

2011-01-30T00:51:00.000-08:00

Mga nakakalokang larawan mula sa birthday bash ng ka-Metz ko'ng si Chad na ginanap sa Pink Manor, Angono:

My take on NGC's Mysterious Afghan girl. Sige, Chad. Tawa pa!!!

Sige, ngawa!

With alto supreme Lea

Hindi ako natutulog ha! Ask Conrad.

Hindi talaga!!!

Jammin' with the gigantes on our way home

OMG, sinapian na naman ako ng orb na pampaantok!

Dahil sa sobrang pagod, puyat at kangagawa, nawalan ako boses. Yes, malat, paos, sore throat pero walang kaso. Basta natuwa si Chad, kahit araw-araw mawalan ng boses, okay lang.

Jooooke!!!

Ligaya sa Galas

2011-01-24T12:48:00.000-08:00

Ngarag pa ako sa biyahe pero dahil sa matinding imbistayon ni Ligaya, fresh from Kota Kinabalu, sagsag ako ng Galas.

Sulit naman ang pagpunta ko dahil muli kong nakasama ang KOC at muling nakatikim ng pagkaing Pinoy matapos ng apat na araw.

Birthday girl with SG -- dynamic duo ever!

L to R: Ligaya, Dioms, Maru, Me, Match, Raffy and Papa Bo

... finally joined by Mannix and Papa Mike

Sige, tagay!

With Papa Bo's Unico Hijo, Josh

Mad Hat Party

Hay, sarap talagang kasama ng mga tunay na kaibigan. Burado ang pagod at panlulumong dulot ng white rapids.

Ligaya, maraming salamat sa marubdob mong pagnanasa na samsamin ang KOC. Isang malaking tagumpay pero kung inaakala mo na ikaw ang star ng gabing ito, nagkakamali ka. Eto siya:

Hullabaloo in Kota Kinabalu

2011-01-23T00:44:00.000-08:00

ETD MNL 4:00 PM, Diosdado Macapagal International Airport.

Yan ang flight namin ng kapatid kong si Girlie papuntang Kota Kinabalu, Sabah pero muntikan nang sa airport ng Kota kami nagkita dahil pinadala ba naman ng opisina sa Bangkok, Thailand noong Lunes at iminungkahi ng travel agency na Manila-Bangkok-Kota Kinabalu na lang daw ang gawing biyahe para makatipid siya ng oras. Naturalmente hindi ako pumayag dahil nakikini-kinita ko na ang hirap maghanapan sa banyagang paliparan. Bandang huli, Nagpa-book na lang si Girlie ang isang kaopisina ng earliest flight ng Huwebes kaya ayun, pagdating ko ng bahay mula trabaho, naabutan ko pa ang bruha na natutulog, nakahalibas pa ang maleta, abubot at pasalubong mula Bangkok.

12:00 daw ang unang alis ng Philtranco bus sa SM Megamall terminal kaya 10:00 pa lang ng umaga, umalis na kami ni Girlie sa bahay. Hindi na ako natulog bagkus inihanda na lang ang bagahe para sa halos 4 na araw na bakasyon.

Nakaalis na ang unang biyahe pagdating namin ng Megamall bagama't maaga pa kami. 2:00 PM daw ang susunod na biyahe pero nainip na kami ni Girlie kaya tinanggap na lang namin ang alok ng isang taxi driver na makipag-share sa 3 babaeng mag-iina. P500/head, pwede na yun.

Megamall to Clark: Sa tabi ng driver pinaupo si Girlie, ako sa likod kagitgitan ang 3 mag-iina. Chika-chika ng konti, kahit masikip naghihilik na ako matapos ang ilang oras. Wala pa akong tulog, galing ako ng shift, di ba?

Check-in: Bandang 12:30 ng tanghali, nasa Diosdado Macapagal o Clark Airport na kami. Balak naming mag-check in na kaagad gaya ng nakagawian pero nakakaloka, sarado ang airport. Lunch break daw. Pambihira, 4:10 PM ang flight pero mga pasado 1:00 na sila nagbukas. Parang deadma lang na maraming pasahero at maaaring kulangin ang oras.

Aura pa? 4:10 ang flight!!!

Sige, pose pa!

After check-in, bayad naman ng terminal fee

Immigration: Dalawa lang tinanong ng immigration officer: kung sino ang kasama ko at magkano yung air fare namin. Ako ang taong hindi matandain sa numero kaya sinabi ko na lang na hindi ko alam k'se si Girlie ang nagpa-book ng lahat. Sabi ko promo ng Air Asia. End of story.

Boarding Pass na naka-thermal paper? Dito yan sa Clark Airport :D

Waiting Game: Himalang natapos ang kakyemehan ng lahat ng pasahero isang oras bago ang flight. Pabor sa amin ni Girlie dahil maraming oras para gawin ang dapat gawin ...

... trabaho para kay Girlie kahit nasa airport ...

... tulog naman ako. Galing pa ako ng shift, 'di ba?

Pose muna bago sumakay ng airplane

Syempre ako rin!

Fasten seatbelt. 4:30 PM na kami nakaalis ng Clark

One of Girlie's nice aerial shot en route to Kota Kinabalu

Touchdown KK: Smooth na smooth ang flight, maganda ang panahon at ni wala kaming naramdamang turbulence. 6:13 PM, lumapag kami sa paliparan ng Kota Kinabalu. Smooth pa rin pagdating ng airport. Agad nakita ni Girlie ang contact n'yang si Walter na siya rin palang may-ari ng titigilan naming Gaya Lodge. Cutie si Walter pero pilipit na pilipit ang dila sa pag-e-English (Clark lang, hirap na hirap na ... ano raw, Crark?) At least nagkakaintindihan kami.

Entrance to Gaya Lodge

Gaya Lodge: Sa halagang MYR75 kada araw (3 nights kami), solo namin ang malinis at secured na kuwarto, may cable TV (nawawalan ang cable pag 4 AM!) free coffee and toast sa umaga at may wifi pa. Mababait din ang staff. Merong isang marunong managalog, taga-Jolo pala.

Eto yung paborito namin ni Girlie. Sabi ni Walter, simpleng breakfast lang daw, toast saka coffee pero ang sarap, huh! ...

... dami pang palaman na pagpipilian!

Our bed ...

... and bathroom! Ooops, caught in the act!

Sobrang pagod namin ni Girlie, hindi na namin nakuhang rumampa ng gabi pero bumaba si Girlie para bumili ng pagkain (bawal magutom ang kapatid kong ito, buti maraming Chinese resto sa paligid). Hindi ko na matandaang kumain ako pero alam ko, kumain ako. Hehe ... Kinarir ko ang tulog para may power sa adventure na susuungin namin sa susunod na araw.

Day 1: White Water Rafting

Na-excite ako nang sabihin ni Girlie na magwa-water rafting kami k'se akala ko, may magsasagwan para sa amin pero nang makita ko sa brochure na Level 3-4 ang rapid at kami mismo ang sasagwan, medyo kinabahan ako. Bahala na.

8:00 AM pa lang, sinundo na kami ng mga guides ng Padas Rapids. Inglesan pa kami nang inglesan nung una, kalagitnaan ng biyahe, nalaman naming marunong palang mag-Tagalog ang mga mokong. Karamihan daw ng Sabahan (tawag sa native ng Sabah), kung hindi marunong mag-Tagalog, nakakaintindi (hindi kataka-taka dahil nasa paanan lang ng Mindanao ang Sabah). Anak ng ... buti na lang hindi namin sila inokray ni Girlie.

Aura sa service van

Bale 5 kami sa Padas trip. Kaming 2 ni Girlie (Pinoy!), ang mala-Adonis na si Viktor from Sweden at ang mag-asawang guro na Denise and Brian mula sa Australia. O di ba, nose bleed?

Mag-squat tayo para mag-wiwi, shall we?

Bahaya daw ... danger! Bahaya kayo sa buhay n'yo!

One of the stopovers, Crocker Range Park Station. Mahaba ang biyahe, 2-3 hours mula Gaya Lodge

Pwede po bang maki-tandas?

Kinabahan ako ng papirmahin kami sa dokumento: Liability release and expressed assumption of risks. Nangkupo, mukhang delikado ang mag-water rafting!

L-R: Viktor (Sweden), Denise (Australia), Brian (Australia), Choleng (Philippines): At the Pangi Power Station awaiting the chug-chug train na magdadala sa amin sa Padas Rapids. Take note, chug-chug, hindi choo-choo kse ganun ang tunog ng lekat na train na ito. Free body massage para sa mga pasahero.

Si Girlie sa piling ng mga Diyosa'ng pasahero. Grabe, mga flawless, nagmukha kaming panghilod!

First glimpse of the rapids mula sa chug-chug train. Gusto ko nang mag-backout!

All set?

Girlie with Denise, Brian and Viktor: refreshed after some watermelon slices

Short hike papunta sa take-off point. Pasagasa na lang kaya ako sa train?

Briefing: Maraming pointers na binigay ang guide bago kami sinalang sa rapids. Tamang posisyon at pagsagwan, tamang puwesto ng paa sa bangka at ano ang gagawin kapag tumaob ang bangka. Doon ako natakot. Tataob? Tinanong ko ang guide kung may tumataob, meron daw pero 'wag mag-alala dahil wala pang nalulunod. Basta pag raw tumaob, lumangoy lang sa kanang bahagi ng ilog. Paktay!!!

Brian testing the water. Tubig-baha lang sa amin yan, Kuya!

Video before the Big Capsize: Medyo mild pa ang rapids sa video na 'to pero yung nangyari sa amin pagdating ng Cobra Point (may iba-ibang pangalan ang rapids), hindi na na-capture ng camera ni Girlie. Dahil 5 lang kami, 3 pa ang babae plus isang guide, hindi namin nakayanan ang power ng alon. Tumaob kami ... mali, umilandang!

Naramdaman ko na lang ang sarili ko na lumubog sa tubig pero agad lumutang pero pilit na muling inilulubog ng nagngangalit na alon. Nakailang-attempt ako na lumutang pero sa bawa't angat ko, nakakainom lang ako ng tubig.

"Help me!" yun ang naalala kong paulit-ulit na isinisigaw pero sa kada buka ng bibig ko, hala, pasok nang pasok ang tubig. Sa isip-isip ko, D'yos ko, dito pa yata ako mamamatay sa Kota Kinabalu!

Himala nang himala, parang biglang nawala ang alon, nakahinga na ako ng maayos at naramdaman kong may nagbato sa akin ng lubid. Sabi ni Girlie nasalo ko raw yung lubid kaya nahila ako palapit sa rubber boat pero wala akong maalala. Dead weight ako kaya nagtulong pa si Girlie at si Viktor (yung Swedish) na hiwatin ako paakyat ng bangka.

Na-save ng ibang rubber boat ang mag-asawang Denise at Brian pero bumalik din sa bangka namin. Hindi ko alam kung gaano ako katagal nakahiga sa bangka pero nang maramdaman kong nagsisimula ng magsisagwan ang kasama ko, nahiya naman ako at nagpilit bumangon kahit nanghihina at nanginginig pa ako sa takot. Sa gitna ako ako pinaupo kse nawala ang sagwan ko. Wala man akong sagwan, at least magagamit ko ang bigat ko para balansehin ang rubber boat.

Padas Rapids at its finest. Low tide pa raw yang sinalangan namin kaya baka Level 2 lang siya. Whaaaat???

Ewan ko ba kay Girlie kung bakit ito ang napiling adventure eh hindi naman kami sporty pero ayon sa ng isang foreigner na nakausap namin, mas masaya nga raw kung magka-capsize ang bangka. Andun ang thrill. Ngek! Thrill-in mo yang muka mo!

Di ko alam kung kasama sa itinerary ang magpahinga pagkadaan (o pagkataob) sa Cobra Point o para lang yun sa mga tumataob pero nag-stop over kami. Tingin ko para sa mga nataob lang k'se wala naman kaming nakasabay. Well, kailangan kong magpahinga dahil nanginginig talaga ako sa takot.

Minutes after the Big Capsize, heto ang hitsura ko. Mukhang nalugi! ...

... chill lang si Denise although umamin ding natakot nang tumaob kami

Inaasar ako ni Girlie. Hindi ko raw ba alam kung sino ang nag-comfort sa akin pagkahango sa akin sa ilog at kung kanino ako nakaunan nung plakda ako sa bangka. Sa hita pala ni Viktor! Hay, pag pala takot na takot ka na, wala ka ng pakialam kahit hunk pa yung umaalalay sa 'yo. Alalang-alala raw ang Viktor, sabi ni Girlie. Wow, bait naman! Sana pala naglunud-lunuran ako para nakatikim ako ng imported na resuscitation. Wahaha!

Good fellow, good heart, good looks ... thanks, Viktor!

Aura pa rin kahit shaken

Akala ko kapag nataob ang bangka, may option ka na huwag na lang magpatuloy but no. The only way out is at the end of the rapids. Ang lagay eh nagpahinga lang pala kami pero nang ipagpatuloy namin ang tour, marami pa kaming dinaanan. Takot na takot ako pero inisip ko na lang na kung tataob kami ulit, at least alam ko na ang pakiramdam at medyo alam na ang gagawin. Awa naman ng Diyos, hindi na kami tumaob ulit. Ayon sa guide, sa Cobra Point talagang maraming tumataob. Hindi na po uulit ... waaah!!!

Ganito yung sagwan na nabitawan ko. Pati sunblock ko nawala!

From the rubber boat to the banca that will take us back to the train station

Beaufort Station: Suwerteng maaga kaming natapos kaya konti na lang ang paghihintay namin sa train. Suwerte ring on time ang train at walang nasiraan dahil may mga pagkakataon daw na nasisiraan kaya hating-gabi na sila nakakauwi! Whew! Buti na lang. Nakailang-wiwi ako sa CR. Sa dami ba naman ng nainom kong tubig-ilog!

Ticket Booth pero wala namang tao

Ang gusgusing choog-choog train. Sige, Denise, salampak lang

Mother Pu in KK?

Saktong 8:45 PM kami naihatid ng mga Padas boys sa Gaya Lodge. What a day! What an adventure! Sa halagang MYR220/head, dumugo na ilong mo dahil EOP all the way sa kasama mong mga foreigners, nakatikim ka ng pagkaing Sabahan (in fairness, masarap siya!), nakainom ng galong-galong tubig-ilog at muntik pang mamatay ... OA lang. Sabi nga ng friend ko'ng si Doc Dex, wala pang taong namatay na naka-life vest pero promise, hindi na ako uulit dahil hindi naman talaga ako sporty.

Dinner: Sa hirap at pagod na pinagdaanan, gusto kong matulog na lang sana pero hindi 'yan puwede kay Girlie kaya kahit tinatamad, sumama na rin akong kumain. Sa baba lang naman ng tinitigilan namin kami napadpad, sa Syarikat Yu Kee.

Nakakatuwa dito sa Sabah. Bagama't sakop ng Malaysia, karamihan ng may-ari ng business establishments ay Intsik -- bangko, restaurant, pawnshop ... basta, puro Chinese ang may-ari. Parang Pinas lang.

Gulay, tofu at beef. Tasty and flavorful ... Yum!

Day 2: City Tour

Maaga kaming gumising ni Girlie para magpapalit ng pera at para na rin maagang makapag-"simple breakfast of toast and coffee." Grabe, nakailang-patong yata ako ng tasty bread pero ang sarap talaga! Kawawa naman yung ibang boarders, inubusan namin ni Girlie. Hehehe.

Kumpara sa water rapids, very safe ang city tour na inabot lang ng kalahating araw pero mas okay na 'to. At least, walang lunod at river juice na involved.

Sa halagang MYR90/head, heto ang mga napasyalan namin. Kuwela, kikay at friendly ang tour guide namin na si Findrilee:

Tun Mustapha Building (Sabah Foundation)

Hindi ko alam kung bakit isa ito sa mga must-see, siguro dahil sa cylindrical building ...

... o sa mag-inang chimp na ito ...

Sabah State Mosque

Bagong-bago ang mosque ... bagong pintura!

Buddhist Temple with a huge statue of Kuan Yin, goddess of Mercy

... have mercy. Mamayat sana kami!

Chocolate shop and factory

Not the actual picture dahil nagkahiyaan kaming magkodakan sa loob. Seryoso k'se yung Tsekwa na nag-assist sa amin at nagpakita ng iba't-ibang klase ng chocolates. Pati na yung sounds sa shop, isang true blue Chingining-ngining chinese song. Nagkamali pa ako ng conversion! 2 packs ng chocolates ang binili ko k'se akala ko P200 lang sa pera natin pero sabi ni Girlie, kung iko-convert sa Philippine peso, mga P2,000 yun. Waaah!!! Bobo sa Math!

Cultural village

Entrance

Findrilee Keddy making aura. Yes, yan ang word na tinuro namin sa kanya. Aura!

Long house. Teka, meron din n'yan sa Pinas.

Sabah Museum

Bawal magpa-picture sa loob ng Sabah Museum kaya sa labas na lang kami nagpakuha ...

... as if kagandahan naman ang mga naka-display sa loob eh meron din tayo noon. Para lang akong nagpunta sa Mindanao!

Ito ang winner, pandan ang air freshener sa CR. Bongga!

Filipino Market

Dito ang last stop ng tour. Akala ko puro Pinoy ang nandito pero meron ding mga natives pero ang nakakatuwa, unlimited ang pagtatagalog dahil paniguradong maiintindihan ka nila. Dito na kami bumili ng ilang pasalubong gaya ng shirts, figurines, ballpens at walang kamatayang keychains.

Pagkahatid sa amin sa Gaya na walking distance lang pala sa Filipino Market, ibinaba lang namin ang mga pinamili at muli kaming lumabas para mananghalian. Sawa na kami sa native at Chinese food na para rin namang mga pagkain sa atin kaya naisipan naming magpa-check ng attendance. Saan pa, di sa keps ... KFC!!!

All smiles si Girlie while ordering

Panalo ang Full Loaded. Look, no rice! Pero meron din naman silang meal na may rice ...

... ayan, nilalapa na ni Girlie

'Yan, panoorin natin ang pigeons habang nagpapababa ng kinain. Sa harap lang yan ng Gaya

Wala na kaming activity pagkakain kaya naglagi na lang kami sa kuwarto at nagpahinga. Sa sobrang kabusugan, sinumpong ako ng heartburn. Ang tindi. Panay ang tingin sa akin ni Girlie, natatakot siguro at baka dito pa ako dumayo ng pagpapaospital pero bandang hapon, umokay na ako. Hay, hindi ko talaga kayang sabayan ang gana sa pagkain ni Girlie. Promise, kung busog na ako, hindi na ako magpapakabusog pa!

Bandang 8:00 ng gabi, naisipan naming mag-Starbucks para makabili na rin ng kinokolektang city mug si Girlie. Nilakad na lang namin ang Centerpoint Mall mula sa tinitigilan namin.

Sale!

Penang na city mug lang ang available sa Starbucks Centerpoint. Yun na lang dapat ang bibilhin ni Girlie pero tinuro ng isang crew ang isa pang branch nila. Ayan, may Sabah na!

Blueberry cheesecake ... yum!!! Teka, sa pagkain ni Girlie ako nakatingin!

Day 3: Sunday Market

Matapos mag-simple breakfast sa kahuli-hulihang pagkakataon (todo na toh!), nag-ikot na kami sa tyangge. Medyo disappointed kami ni Girlie kase sabi sa Filipino Market, sa kanila lang makakabili ng mga pampasalubong kaya namili na kami pero heto at ang dami sa tyangge. Mas magaganda at mas mura pa. Hay, mga Pinoy talaga. Nakuha kami sa sales talk.

View from our window

Carved figurines

Shirts, shirts, shirts

Little Italy fountain. Eto yung marker namin pag naggagala. Pag nakita namin 'to, ibig sabihin malapit na kami sa Gaya Lodge

Daming tao, para lang kaming nasa Greenhills!

Kucing Siam. Siguro Siamese cat

Arnab raw. Rabbit?

Kucing Farsi Ori. Ano raw? Alam ko pusa yan

Matapos halos masaid ang hawak naming ringgit, bumalik na kami sa hostel para mag-empake. Marami-rami ring napamili pa si Girlie. Ako ilang keychains, ref magnet at shirts na lang ang nabili ko dahil naubos na nga ang budget ko sa mga chocolates. Tsk.

Sige, empake!

1:40 PM ang alis namin sa Kota Kinabalu kaya naman bandang 11:00 pa lang, lulan na kami ng taxi papuntang airport. Mahirap nang maiwan ng flight.

Dunkin' Donuts at KK Airport

Mahigit isang oras pa kaming naghintay bago nakapag-check-in ng baggage. Hay, parang Clark lang

Tolak daw. Kakaloka, parang Tagalog lang. Yung open sa kanila, buka.

Brek = Break

Kitkat na naman, Ghe?

Lunch at the airport before leaving KK. Sandwich lang ako, chicken curry kay Girlie. Eeew!

Looks appetizing pero hindi ko talaga keri ang curry!

Pocketbook pa? Sows, Precious Hearts Romance!

Finally, Clark Airport!!! Home sweet home!

Next to Hongkong, nag-enjoy ako ng sobra sa biyaheng ito. Nakaka-trauma ang pagkakataob namin sa rapids but that made our trip more unforgettable.

Heto ang video na aking nilikha sa saliw ng awiting This River is Wild by the Killers upang manatiling sariwa ang aming hullabaloo sa Kuta Kinabalu (parang MMK lang ah. Ang title ng episode ay Sagwan)

Viva Sto. Nino!

2011-01-16T00:43:00.000-08:00

Ang pista ng Sto. Nino ang pinakahihintay at pinaghahandaan naming okasyon, kasunod ng Pasko at Bagong Taon.

Bakit hindi eh sobrang saya kaya! Sa saliw ng tugtog ng brass band, dancing in the street talaga ang drama. Indak na walang humpay mula sa mga nakikipagpuprusisyon hanggang sa manonood at nakakaaliw tingnan ang biglang pagpapanabog ng mga nagpuprusisyon kapag may naghagis na ng goodies tulad ng candies, cookies, chichiria, fruits, damit ... name it.

Winner din ang choreography ng mga nakapaligid sa Sto. Nino at mapapangiwi ka talaga sa todong pagwawagwag ng karo na buti na lang ay hindi tumitilapon ang Sto. Nino pero sabi ng lola ko, talagang ipinagsasayawan ang patron kaya malamang heavy-duty ang pagkakapirmi sa karo.

Heto ang ilang eksena mula sa fiesta. Pati prusisyon sa Pasig di ko pinatawad. In fairness, bongga sila!

Pers Taym

2011-01-12T00:42:00.000-08:00

Isang araw matapos ang Pasko, isinugod si Mudra sa Medical City dahil nahirapang huminga matapos masamid pagkainom ng tubig. Iniuwi din naman kaagad dahil dyspepsia lang daw, sabi ng Doctor. Hindi namin akalaing muli kaming mapapabalik sa hospital ilang linggo lamang ang nakalilipas at mapapa-absent pa ako sa trabaho sa kauna-unahang pagkakataon.

TMC Sticker for non-patients

Hindi ako basta-basta ginigising ni Mudra dahil nga sa nature ng trabaho ko pero bandang 3:00 ng hapon, sinugod ako ni Mudra sa kuwarto. 12:30 pa lang daw ng tanghali ay nagsimula na siyang mag-palpitate pero hindi pa rin nawawala kahit uminom na siya ng gamot. Hindi na bago sa kanya ang ganitong eksena dahil hypertensive nga at may maintenance drug pa pero naalarma na dahil sa sobrang tagal. Nagpasugod na sa akin sa hospital.

Karaniwang yung pangatlo kong kapatid (si Ellen) o yung bunso namin (si Girlie) ang nagsusugod sa kanya sa hospital dahil medyo madaling um-absent sa trabaho nila pero dahil nagkataong ako lang ang naiwan sa bahay, ayaw man n'yang maputol ang tulog ko at lumiban sa trabaho, wala siyang choice kung hindi ako.

Wala namang kaso sa akin. Bilang anak, tungkulin lang nating kandiliin ang ating mga magulang kung paanong tayo ay kinandili nila noong mga panahong hindi pa natin kayang tumayo sa sariling paa. Ayaw lang talaga ni Mudra na may uma-absent sa amin pero wala talagang magagawa.

Malas namang wala kaming mahagilap na magda-drive kay Baby Ghelay (yung Adventure ng kapatid ko na nagsisilbi na ring family car) dahil nasa trabaho rin ang bayaw ko kaya nag-commute kami. Walang taxi kaya sinakyan namin ang unang nagdaang jeep. Balisa si Ina pagsakay pero bandang San Joaquin, Pasig, medyo kumalma na. Yun pala, nawala na raw ang palpitation at tila gustong umuwi na lang. Sabi ko ituloy na lang dahil sayang naman ang lakad namin.

Inasikaso naman kami kaagad pagdating ng Medical City pero dahil nawala na nga ang palpitation, normal ang ECG pati na rin ang iba'ng tests. Nirekomenda na lang ng doctor na magpa-blood works at stress test OPD para malaman kung ano ang pinagmulan ng nararamdaman. Umuwi kami kaagad.

Mudra sa Urgent Area ng TMC

May oras pa para pumasok kung manggagaling ako ng hospital pero dahil nakapang-bahay lang ako, wala pang paligo at ni walang dalang gamit pamasok kaya itinuloy ko na lang ang pag-absent. Samahan ko na rin si ina magdamag para kung may iba pang complaints, malapatan agad ng lunas.

Worth it naman ang kauna-unahan kong pag-absent dahil para naman sa Mudra ko 'to pero umani ako ng papuri. O di ba, absent na nga ang dami pang nag-congratulate sa akin.

Pitong taon ba naman sa kumpanya na walang absent at late, ba't di sila mawindang.

Oist, APS bigyan n'yo ako ng trophy ha!

The Gang

2011-01-09T00:41:00.000-08:00

Heto na naman ang pinakamalungkot ng araw ng Enero, yung aalis na ang "gang." Kung pwede lang walang alisan para feeling Pasko araw-araw pero madudumihan naman sila.

Hanggang sa muling pagkikita, Christmas gang. Chill lang kayo sa mga storage boxes. Wag hayaang lumapit ang mga daga at ipis, magkikita tayo'ng muli sa Nobyembre.

Kaboom ... grrr!!!

2011-01-01T09:42:00.000-08:00

Approved na, cancelled pa.

Wala kaseng pasok ang Bistek noong Christmas Eve kaya inakala ng supervisor ko na wala ring pasok ang New Year's Eve pero pagkasaklapang-saklap, skeletal daw ang staffing ayon sa kliyente at dahil hindi ko naman kayang i-skeletal ang sarili ko, cancelled ang leave ko.

What am I doing New Year's Eve? Eto, trabaho!!!

Just great!

Hay pag-trip-an ko na lang 'tong pakain ng kumpanya para sa mga empleyadong sawim-palad na nasa nagtatrabaho sa paghihiwalay ng taon.

SET A (Model TJ Manalo): Spaghetti with bread. Talo pa raw ng children's party k'se at least dun, may fried chicken!

SET B (Model Mike Abaya): Wala pang 12 midnight, ubos na ang SET A kaya eto naman. Mushroon soup with bread. Tsura ng pagkain sa hospital.

2 sets ng pagkain, meron naman akong stub pero dahil hindi ako nagkaroon ng oras bumaba at kumuha ng food, by the time na lunch ko na (5 AM), wala ng pagkain.

Just great!

Hay, sa bahay na lang makakain. At least, hindi pagkaing children's party at hospital ang aabutan ko.

Whatever, Happy New Year!!!

Dalaw sa Gamol

2010-12-30T09:41:00.000-08:00

Tradisyon na naming manood ng isang Metro Manila Film Festival Entry at madalas sa hindi, horror o fantasy yan.

Pelikula sana ni Bossing ang gusto ni Jenny eh mas marami ang may gusto ng Dalaw kaya yun ang pinanood namin. Natural hindi nakasama ang makulit kong pamangkin.

Aliw ang pelikulang ito. Sulit ang bayad dahil nakakatawa na, nakakagulat pa. Agaw-eksena na naman si Gina Pareho sa role nya pero winner din ang twist na hindi pala ang asawa ng bida ang nagdadalaw kung hindi yung babae na inagrabyado ng asawa nya.

Ay, ba't ko ba kinuwento?

Ellen and Hajii getting tickets ...

... aura muna si MJ

... at isa pang aura!

Metz Christmas Party 2010

2010-12-27T09:40:00.000-08:00

Na-amaze ako sa intention ng ka-Metz kong si Conrad kung bakit inialok n'yang sa bahay nila gawin ang Christmas Party ng Metanoia -- para raw kahit papaano ay ma-"wash away" ang bad at sad memories na idinulot ni Ondoy sa buhay at sa bahay nila.

Tama, may mga bakas pa nga ng bangis ni Ondoy ang bahay nina Consi (o Mr. C, 'yan ang tawag namin kay Conrad) pero kamangha-mangha at kahanga-hanga ang pamaskong palamuti lalong-lalo na ang Christmas Tree. Para kaming nasa Megamall! Pati bakanteng aquarium nagawang pamasko! Sabagay, well-rounded artist naman talaga si Conrad, what do you expect?

Anyway, paniguradong hindi na kami malilimutan ng pamilya Mananes dahil sa ingay at gulo na nilikha namin. Ang saya-saya naman kasi ng parlor games tulad ng Charade at ng walang kamatayang Pinoy Henyo, idagdag pa ang nakakalasing na Gift-grabbing. Winner din ang mga song numbers pero stand-out ang Bikining Itim ng nagbabakasyon lamang naming miyembro na si Kute (from Abu Dhabi, with love). Hay, wish ko lang papasukin pa ulit kami ng kaanak ni Conrad sa muli naming pagbabalik.

Emil pati na ang planning committee, great party! Kute, nawa'y naging maligaya ang iyong bakasyon at Mhackies, salamat sa pasalubong na chocolates at keychains from Singapore pero mas maganda sana kung nakasama ka namin sa party. Di ko akalaing isa ka palang pintor!

Narito ang ilan sa hindi malilimutang eksena mula sa napakasayang Christmas Party. Consi, maraming salamat! Kute, you rock!

Location: Mananes Residence, San Roque, Marikina City

Merry na, Christmas pa!

2010-12-25T09:38:00.000-08:00

Merry talaga ang Christmas ko dahil matapos ang dalawang taon, nai-celebrate ko ito kasama ang buong pamilya.

Ang sarap maging bahagi ng paghahanda ng Noche Buena bagama't puro ready-made ang food courtesy of Amber's and Pizza Hut;

Ang sarap ding mag-exchange gift ng naaayon sa tradition. Ilang taon na rin kseng nag-e-exchange gift kami makapananghali ng Pasko, pagkagising ko pa. Salamat at na-swak sa tradition;

Higit sa lahat, ang sarap mamasyal kasama ang buong pamilya -- rumampa sa MOA, Dampa, Luneta, Ocean Park at magkape sa Starbucks.

Kumpleto na sana ang saya ko pero malas namang nagkapasok ako ng New Year's Eve. Okay na rin dahil nakasali naman ako sa taunang Parlor Games. Hilarious ang Bring Me, Amazing Race, Nearest Price, Charade at mawawala ba naman ang Pinoy Henyo? Siyempre, bongga ang mga prizes courtesy of major sponsor Ghelay.

Hay, kung pwede lang araw-araw ganito ... eh di namulubi naman tayo ... Hahaha!

Bistek na naging bulanglang

2010-12-18T11:57:00.000-08:00

Salat sa eksaktong nota, harmony, blending at members na may karanasan sa pagku-choir at idagdag pang ilang oras lang ang practice, ano ang aasahan?'

Pabiro ko ngang sinabi na dito na matatapos ang career ko pero what the heck? We had fun at katuwaan lang naman ng T&T vertical. Kaysa naman walang i-present ang Bistek.

Panoorin ang kalunos-lunos na performance. Bawal manlait, ang manlait ipapaloob ko sa video.

The legendary Bistek Choir

Kuta-kutakot na salo-salo'ng Pamasko ...

2010-12-17T09:36:00.000-08:00

Sa piling ng pamilya TTEM ko ...

Pizzeria de Avenetto Glorietta, 12.17.10
... at pamilya Kuyog ...

Burgos, Rodriguez, Rizal, 12.19.10
Isa sa Glorietta, isa sa Montalban, ilang araw lang ang pagitan. Sadyang nakakapagod ang kaliwa't-kanan na Christmas Party pero minsan lang naman sa isang taon nangyayari ang paglalagare kaya samantalahin.
O, saan ang susunod?

Early Christmas Bird

2010-12-14T11:38:00.002-08:00

Thanks, Madam Virg! Masarap tingnan, masarap din sa tiyan!

Nilapa agad ... wahaha!!!

Size matters

2010-12-07T08:12:00.000-08:00

Isang araw matapos ang Yearend Party...

"Galing kumanta ni Ma'am, ah!" bati ng mga guwardiya sa pangunguna ni John Lloyd pagpasok ko ng APS.

Hanggang DTR at pagpasok sa elevator, yung nakakasalubong ko, kung hindi ako titingnan ng matagal, ngingitian naman o dili kaya'y kakausapin at sasabihing, "Ang galing mong kumanta."

Nakakataba ng puso pero nakakahiya! Wala akong masabi kung hindi isang kimi at pa-sweet na, "Thank you!"

Akala ko kapag nasa 5/F na ako, tapos na ang mga ganyang eksena pero lalo akong naloka nang tila natigilan ang dalawang babaeng poreynjer na taga-Expedite nang makasalubong ako sa tutut door sabay bulalas ng, "She's the singer ... you really sound good ... I was in awe."

Totoo pala ang kwento ni Madam Virg (AVP ng T&T) na maraming afam na bumilib sa akin nung gabi. Ilang beses ko pang nakasalubong ang dalawang poreynjer at paulit-ulit nila akong pinupuri talaga. Nose bleed!

So yan pala ang epekto ng malaking telebisyon. Maraming ang mamumukhaan ka. Malamang sa sobrang laki ng screen, napansin rin nila ang nagmumura kong puson at mala-yungib na bibig.

Wala ng itinago!

Yearend Party sa ikalimang araw ng Disyembre

2010-12-05T08:10:00.000-08:00

The Venue: Kakaloka, December 5 pa lang pero Yearend Party na. Ni hindi pa nga nakaka-isang quarter ang Disyempre. Oh well, pabor na rin dahil hindi haggard ang Christmas shopping ko di tulad last year. Malamang ito lang ang araw na available ang 1 Esplanade. Maganda rin naman ang venue but nothing compared to last year's SMX. Cost-cutting siguro, nagtaka pa ako.

One World, One Aegis: Ilang beses na rin naman akong nakakatapak ng entablado kaya masasabing medyo sanay na rin akong mag-perform pero sa pagkakataong ito, sobra ang daga ko sa dibdib. Tinalo pa nung isang taon kung saan isa ako sa Idol contestants.

Hindi ako doon natatakot sa back-to-back-to-back namin nina Chie and Anz dahil napag-usapan naming mag-recycle ng kanta. Dun ako kinakabahan sa production number ng APS Idols. Imagine, isang 10-minute medley, dalawang oras lang sa loob ng 4 na araw ang practice, hindi pa kumpleto palagi kaya ang hirap.

7PM pa ng party pero 3:00 PM pa lang, nandoon na kami'ng mga Idol para mag-practice. Dun muna kami nagtipon-tipon sa dressing room habang hinihintay ang iba.

With MJ, Anz, Danica and JR sa masikip na dressing room. Kung ano'ng luwag ng dressing room last year, ngayon siksikan. Share pa ang singers, dancers at performers nyan huh.

L to R: Jerguz, MJ, Anz and Danica: First time na naka-attend ng practice si Jerguz dahil nagkasakit, final rehearsal pa. Sana walang sakunang mangyari. Whew!

L to R: Tet, MJ, Danica and Mitch: Sound check kasabay na rin ng practice ng kanta, choreography, blocking pati na rin pagmememorya ng lyrics. Imbiyerna ang punong-abala'ng si Kiko dahil lahat kami may hawak na kodigo. Final rehearsal na nga naman, dapat kabisado na namin ang lyrics. 4 days practice? Good luck lalo na sa tulad ko'ng may memory gap. Ha ha ha!!! Haggard pa rin ang rehearsal dahil hindi kumpleto ang Idols. Hanggang final rehearsal di pa rin kumpleto. Tsk!

Counterclockwise: Anz, JR, Jas, Chie, Danica, JM, Jayron and Roel: Yung mga hosts, anchors at dancers naman ang gumamit ng stage kaya sa labas, sa tagiliran ng venue kami nag-practice ng blocking. Opo, wala pang blocking. Tsk! Hindi talaga kami makumpleto dahil nandiyan na nga si Chie, Jas and Jayron, nawala naman sina Tet, Jerguz and Mitch. Naghahanda na raw para sa program. Kaloka!

L to R: Idols 2008 and 2009 - Anz, Chie, Roel, Jayron and Roel wearing my magic alampay (namamalat k'se). Ilang oras bago ang show, di pa rin kabisado ng karamihan ang lyrics. Balak sanang habang may kumakanta, merong mga ghost singers sa likod or baba ng stage eh kaso konti lang pala ang microphone at 2 lang ang wireless. Patay tayo dyan!

The hosts (L to R): Neil Cantuba, VJ something (nakalimutan ko ang name but she reminded me of Eat Bulaga's stewardess, yes-it's-clean-I-wash-it fame) and Owen Maddela: Hindi kumpleto ang APS Idol kapag wala sina Owen and Neil. Dati Nikka and Owen pero nawala na si Nikka kaya enter Neil. Okay ang tandem nila. Alam na ang pasikot-sikot, alam na ang tamang segue, atake at sundot.

The gay anchors: Oo, anchors sila and yes, they are gay dahil sila ang nagdagdag ng aliw sa programa. Kumbaga pag medyo seryoso, sila ang pampaalis ng tensiyon. Di ko nakuha names nila but I think impersonators sila ng dalawang sexy stars na hindi ko rin maalala ang mga pangalan. (Sorry, sa music lang ako mahilig)

The Judges: ASAP's Mickey Perz, Orly Agawin and Tina Vibar: They're good but let's face it, pero wala nang tatalo pa sa triumvirate ni Judge Orly, Professor at ang malalaglag-ang-salawal-mo-pag-nagsalita na si Henry Allen. Sabagay, may dance Idol na ngayon kaya kailangan merong judge na batikan sa sayawan.

The Production Number: Sa CR, oo sa CR kami nagbihis nina Chie, Jas at Danica dahil siksikan na sa dressing room. Hindi naman namin kinarir ang pag-aayos dahil guests lang kami. Thanks, Jas, sa muli mong pagme-make-up sa akin at salamat din kay Lovely (kasamahan ko sa Command Center) sa pagpapahiram n'ya ng futah red na lipstick. Red and black k'se ang theme at dahil all black na ang attire ko, yung uber red lipstick ang pinaka-red ko.

Ang sabi sa program, APS Chorale muna ang kakanta bago ang opening number namin (boys ang unang aakyat sa stage) ang kaso, pagkatapos ng opening number ng APS Dancers, biglang nag-intro yung minus one ng presentation namin. Sabi ko kay JR, na siyang unang papasok, wag umakyat kse baka nagkamali lang ang Mr. DJ pero nagtuloy-tuloy ang tugtog. Enter the MJ sa part nya, saka na lang sumunod sina Roel, JR, Anz and Jerguz.

La Diva of APS: Sigawan pag-intro ng Best of My Love. Kabado ako dahil napapalibutan ako ng mga biritera pero awa ng Diyos, di naman pumalya ang ngala-ngala ko. Maganda naman daw ang kinalabasan although sa tingin ko, mas nagkaroon ng umph kung kabisadong-kabisado namin ang lyrics at mas marami pang choreography a la Dream Girls. Ganda ng blend naming tatlo. Puro k'se mga alto (hindi lang halata!)

Idols 2008 to 2010 with the APS Dancers: Fireworks ang final song sa mahigit 10-minute medley na inihanda namin. Hitsurang fireworks nga kami dahil sabog-sabog ang kanta. Para nga lang daw kaming nagpa-practice sabi ng ilang manonood pero nag-enjoy naman sila kaya okay lang. Sus, ano'ng aasahan sa 4 na araw na practice? Salamat sa APS Dancers, medyo natakpan yung inadequecies namin.

Aminin, sa anim na taon ng APS Idol, ngayon lang nangyaring nagsama-sama ang present at past Idols sa isang production number. Sabagay, yung batch namin (Idols 09) ang nagpasimula ng mga production number a la Asap na 'yan. Kudos kay Chie para sa magagandang song selection at sa pag-iisip ng pagpapahirap na ito. Joke.

Food, food, glorious food: Mantakin nyo yun! Mula 3 PM hanggang matapos ang opening number (mga 9 PM na yata), wala kaming meryenda ni hapunan. Tubig lang. Hirap k'seng kumanta ng full tank kaya naman pagkababang-pagkababa ng stage, takbo na kami ni Anz sa buffet table. Lumpia, pasta, sweets ... lapa galore kami. Hay, hirap maging singer!

Back-to-back-to-back-to-back: Nagsisisi ako at nagparampa-rampa pa ako bago yung number naming tatlo nina Anz and Chie. By the time k'se na kami na, masakit na ang paa ko at nataong naiba ang plano at the spur of the moment.

Plano kse eh parang yung ginawa namin nung opening ng Idols 2010 -- unang aakyat si Chie, si Anz tapos ako pero kung bakit nung aakyat na si Chie, sinabi nyang samahan namin siya eh naisip ko'ng magandang idea yun. Parang SOP lang: nagchichikahan sina Jaya at Ogie Alcasid sa likod habang ngumangawa si Regine. Drama!

Natapos na si Chie, kalagitnaan ng kanta ni Anz, naisip kong hindi brilliant na idea yung umakyat kami agad sa stage dahil sa sobrang sakit na ng mga paa ko (taas ba naman ng takong eh!). 'Nung turn ko na, gusto ng pulikatin ng paa ko! Ewan kung may nakahalata pero sa makakapanood ng video sa ibaba, mapapansin ninyong ilang beses kong pinalipat-lipat ang microphone sa kanan at kaliwang kamay ko. Alam ko malayo ang paa sa kamay pero pakiramdam ko, gumapang yung ngalay hanggang braso at kamay ko at noong oras na yun, wala na akong ibang hiling kundi matapos na ang number namin at makaupo na ako sa couch na nasa makipot na dressing room.

The video sans Chie. Nagyosi kse yung videographer (Oo, Salvador ikaw yun) Missed Tin.

Nakaraos din naman ang segment namin at talagang nagtatakbo ako sa dressing room pagkatapos. Kung may baon lang akong sinelas, sinuot ko na sa sobrang ngalay at pamimitig ng paa ko.

Dahil tapos na ang number namin, malaya kaming nakakagala, nakakain ng gusto at nakapanood ang presentation ng finalists. Magagaling ang mga kalahok mapa-kanta o sayaw pero bandang huli, TH2 ang tinanghal na champion sa sayaw, Mitch naman sa kanta (tama ang hula namin nina Chie and Anz!)

The Dance Idols - TH 2 Team

Song Idol Winners L-R: JR (Runner-up), Mitch (Champion), Tere (4th runner-up), Danica and Anz

Issue: Bagama't masaya kami para sa mga nanalo, ang biglaang desisyon ni Aparup na dagdagan ng limpak-limpak ang premyo ng mga mananalo ay nagdulot sa aming mga Idols Circle (Ako, Chie, Anz, Jayron and Danica lalong-lalo na si Jas dahil gamit na gamit daw siya ng kumpanya) ng hinanakit at panlulumo.

Naiintindihan namin na maganda ang kanyang hangarin, kung natuwa ba siya o na-overwhelm dahil unang beses s'yang dumalo sa finals ng Idol kung kaya siya nagdesisyon ng ganoon pero sana, naisip rin nya ang implikasyon nito sa amin. Di bale sana kung wala na kami sa kumpanya pero heto pa rin kami, nananatiling mabubuting empleyado at aktibo sa mga programa ng kumpanya. Ayan nga o, nag-production number pa, muling naglaan ng oras para sa kumpanya!

Mula Season 1 hanggang 5, the prize has always been P10,000 (non-taxable) para sa champion plus trophy. Kung iisipin na halos pinasuot kami sa butas ng karayom nung panahon namin dahil 3 kanta ang inaral (Common Song, Judge's Choice and Collaboration Song. I think mahirap din ang pinagdaanan ng batch nina Jaz, Danice and Jayron) kumpara sa isang contest piece lang sa kasalukuyang season ng Idol na sila pa ang pumili, nakakasama talaga ng loob.

"Boycott," sigaw ni Jas at yun din ang nararamdaman ko. Sa totoo lang, puro lukot ang mukha namin ng oras na 'yun.

Kunsabagay, tapos na ang termino namin. Siguro naman hindi na kami aabalahin pa dahil may bago nang batch ... at mas malaki pa ang premyo! (Oo na, bitter na kami kung bitter)

Anyway, mapait man sa Idols Circle ang naganap na kontrobersiya, wala kaming magagawa kundi pumutak at sumama ang loob. Ang utos ng hari ay hindi nababali. Malas lang namin, hindi kami ngayon sumali.

Basta huwag na nila kaming asahang tatapak pa sa entablado ng mga susunod na programa ng kumpanya.

Bago magsilab ang post na ito ... Picture, picture pa:

Idols 2009

With 60% of Idols 2010: JR, MJ and Tet

Danica, MJ, Anz and Dennard

With TTEM beauties Joan and Maris (wala kaming picture together ni Lovely)

With WFM Family Madana, Lori and Kate

Bistek Family

Reunited with Manager Xiao

Pasko Na!

2010-12-04T08:10:00.000-08:00

Kahit ano'ng busy ko sa Idols rehearsals, naisingit ko pa rin ang pagkakabit ng Christmas Decor. Medyo late na pero habol pa rin. Salamat sa tulong ni Inay at ng bro-in-law kong si Hajii.

Whew!!!

Heto na naman po kami

2010-12-03T08:09:00.000-08:00

Sounds exciting!

APS Idols mula Batch 4 to 6 sa isang production number ala Asap XV. Pinakamasaklap, sa Linggo na ang Year-end Party meaning 4 na araw lang ang rehearsal.

4 na araw? Akala ko pa naman dahil tapos na ang term namin hindi na masyadong ngarag this year pero parang mas ngarag pa pala.

Hay naku, Pumasok sana sa makakalimutin kong kukote ang mga songs especially yung La Diva segment namin nina Chie and Jas. Best of My Love? Best of our luck!

KOC @ 14

2010-11-29T09:51:00.000-08:00

Venue: Galas QC and ABS-CBN

HP7: 1 of 2

2010-11-27T09:22:00.001-08:00

Matapos ang ilang beses na pagkakabinbin, natuloy na rin ang movie watching ng TNT at gaya ng dati, sabit na naman kaming mga alipin ng nasabing tribu.

Worth the wait naman dahil Harry Potter and the Deathly Hallows Part 1 ang tampok na pelikula sa walang kamatayang Greenbelt. Mas bongga ang laps ngayon di tulad ng huli na tila pang-recess ng kinder. Medyo mahaba nga lang ang pila bago makakuha ng food at sobrang tagal bago nagsimula. Nakant'yawan tuloy akong kumanta, pamatay-oras. Ganun? Kahiyaan na, kumanta ako ng ilang linya ng Out Here On My Own. Napaligaya ko naman ang mga tao kahit papaano. Hmm ... pwede na akong maging isang singer na stand-up comedienne. Why not?

Anyway, kadami-daming rekotitos, nagsimula din ang palabas. Sa sobrang ganda, tinulugan ko yata ang halos kalahati ng pelikula. Ha! Ha! Not that I'm saying na hindi maganda dahil siguradong maganda dahil Harry Potter nga eh pero ikaw na ang halos 16 oras na gising, di ka tumimbuwang?

Basta, panoorin at maganda siya. Kahit itanong n'yo pa sa mga katabi ko!

Short program before the film

Hotdog, nachos and mamam ...

... is equal to one happy preggy

.... and a happy me!

One of TNT's finest, SNavaaaaal

Anak kita?

2010-11-25T09:22:00.000-08:00

Alam kong nasa edad na ako pero naiirita ako kapag tinatawag ako ng Mommy dahil unang-una, hindi ko naman kayo anak at pangalawa, hindi naman ako Mommy and will never one (bitter? Nah! Just keeping it real)

Pakitaktak yan sa mga kukote ninyo, okay? Okay!

At 3 and 40

2010-11-23T07:43:00.000-08:00

Isa'ng wrinkle na naman ang nadagdag sa noo ko. What the heck, age is just a number. It's okay to be 40 just as long as you look 30.

Oo na, kahit ano pang sabihin ko, 43 na ako!

Birthday 2010

Pa-Canton

2010-11-21T11:06:00.000-08:00

Location: La Immaculada Concepcion Cathedral

Birthday ko sa Tuesday, si Pao sa Miyerkules. Ano pa nga ba eh di pa-Canton bago mag-practice? The best talaga ang pancit ng biglang-liko, samahan pa ng siopao-Binondo.

Try nyo. D'yan sa Dahlia.

Ba't di tayo maligo ng Mountain Dew?

2010-11-19T11:31:00.000-08:00

Nasa kasarapan kami ng pagngata ng kapatid ko ng Chili Lime sa KFC nang biglang mag-brownout at sa gulat ko, natabig ko ang drinks ko.

Ako: Muntik na namang maligo ang cellphone ko ...

Napansing kinukunan ng picture: P*ky* ka!

Salamat, Meralco. Ang lagkit ko!!! (Sisihin ba ang Meralco sa pagka-clumsy) Kaya nga ba ayokong sumasayaw in public, may nangyayaring sakuna!

Idols Elims Week 2

2010-11-19T11:05:00.000-08:00

Excited pa naman ako dahil opening number daw ang Idols 09 at umaasang muli naming kakantahin ang Don't Stop Believin' pero dahil marami ang hindi available saka luma na raw yun, sabi ni Chie, ibang number na lang ang niluto n'ya -- mash-up ng Rhythm of the Night (El DeBarge) at 1,2,3 (Gloria Estefan and the Miami Sound Machine). Bagong-bago!!!

Okay na ako dito pero nagulantang ako nang sabihing may back-to-back duet at closing number pa (The Prayer a la Glee?)

Over! Over-exposure at kulang sa oras! -- 'yan ang sigaw ng damdamin ko pero dahil nasa program na, hindi ko na lang ibinulalas bagkus kinausap si Chie na opening number saka duet lang ang kaya ko at iminungkahi na 'wag na yung closing k'se wala nang oras mag-practice. Sa totoo lang, ayaw na nga ring sumali ni Anz dahil hindi niya alam ang mash-up songs pero napangatwiranan ko na nasa program na ang intermission numbers saka last guesting na 'to. Next week, ibang idols naman.

To cut a long story short, nakapag-practice din naman. Madali lang ang mga kanta kaya nagkahugis matapos ang dalawang sessions. First time naming nakasama nina Chie, Anz and Roel sina Kim (ka-batch namin sa Idols 09) at si Jayron, Top 2 sa Idols 08 na suwerteng pumayag palitan ang ka-idol naming si Larry na namamalat daw. Pare-parehong mahilig sa musika kaya nag-jive kaagad.

Kulang sa practice, kulang sa tulog, eto ang resulta. Maganda naman daw, sabi ng mga nakapanood pero sa tingin ko, mas maganda kung mga limang sessions pa ang practice at mas maraming microphone! Grabe, naunsiyami yung a capella intro namin tapos papasok na si Anz dahil siya ang una pero wala pang gumaganang microphone. Kaloka!

Rhythm of the Night-1,2,3 Mash-Up (parang Glee lang)

Sige, sayaw!

Sabi sa programa, duet daw nina Jas and Jayron mula sa Idols 08 pero dahil hindi available si Jas, Chie and Jayron na lang tapos kami ni Anz pero last minute, umatras sina Chie dahil hindi nila naayos ang kanta. So kami na lang ni Anz. Naghahanap kami ng silid para makapag-practice at makapagpainit ng ngala-ngala bago sumalang pero wala kaming nakita kaya ayun. Sabak ng walang warm-up. Ugh! Sabit!

Gab, na-miss namin ang power of CMaj7. Ang taas ng Minus One!!!

Hay, nakaraos na naman ng guesting. Sa isang linggo, manonood lang talaga ako ng bonggang-bongga. Lalo pa ngayong pinabalik sa competition si Ainah (T&T) dahil umatras ang isang taga-Domestic gawa ng sugatang ngala-ngala. Umaarangkada rin ang manok ng kasalukuyan kong team, ang Enterprise Partners, si JR Monton. Naaalala ko ang sariili ko sa kanya -- walang masyadong alalay at laging sariling diskarte. Dark horse din?

Tingnan natin.

Mga Hirit Hinggil sa Sapakang Pacman-Tornado

2010-11-14T09:33:00.000-08:00

Salamat sa AM station, real time ang panonood ... este, pakikinig namin ng bugbugan. Sorry, wala kaming budget pang-Pay-per-view.
Sobrang daming beses nang naging ring announcer si Michael Buffer sa mga laban ni Pacquiao, matatas na niyang nabigkas ang Pacquiao at Sarangani.
Mas maganda kung kinanta ni Zyrene Parsad ng a note higher ang Lupang Hinirang. Nagmukha tuloy walang dating at walang kabuhay-buhay. (Di ko siya kakilala kaya nag-Google pa ako. Third placer pala siya sa isang patimpalak ng Kapuso, yung Are You The Next Big Star?). Hay, supot ang kinang ng kanyang bituin dahil sa pagkakakanta n'ya pero at least, tahimik ang NHI. Para sa akin, La Diva pa rin ang may pinakamahusay na rendition ng ating Pambansang Awit.
Magaling at maganda ang pagkakakanta ng mga Dallas Cowboys Cheerleaders kahit nakakaabala ang P*ke shorts nila.
Sandali lang ang laban nang pinakinggan namin sa radyo kahit umabot ng 12 rounds pero nang maipalabas sa TV, sus! Pwede ka pang umidlip sa pagitan ng sandamakmak na commercials. Grabe, hindi pa ba sapat na tadtad ng advertisements ang salawal ni Pacman???

Sa pagkakapapak ni Pacman sa Tornado, pinatunayan n'yang isa talaga siyang Mexican Destroyer
Salamat sa pagkapili ko ng heads, nanalo ako sa pustahan. Girlie, sarap ng pizza. Nanalo rin ako sa wakas!

Hanggang sa muling bakbakan at pustahan! Sana Mayweather na para ibang lahi naman ang puksain ng Pambansang Kamao.

Ayokong mag-pose! Gusto ko candid! Anub ... Huy!

2010-11-13T08:42:00.001-08:00

Location: Starbucks Columns; Photographer: Lovely Clemente

Bistek at 2

2010-11-13T08:42:00.000-08:00

Wala akong balak dumalo sa ikalawang anibersaryo ng Bistek dahil nahirapan akong nakauwi noong isang taon (halos P400 yata ang taxi ko mula Bellevue hanggang sa amin) pero nang malaman kong Mahogany, Ususan ang venue na 20 minutes away lang sa amin, aba, attend ako bigla.

Madali para sa akin, mahirap sa karamihan. May mga nahirapang hanapin ang venue at gabi na nakarating, meron namang tuluyang nawala at nagpasyang hindi na lang dumalo pero kakaibang kamalasan ang inabot ko. Hindi nga ako nawala -- nagwala naman ang strappy sandals ko. As in napigtal pagpasok ko pa lang sa function room!

Pilyang Figlia

Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa. Di bale sana kung andun lang ako para kumain at uminom pero kakanta ako! Ano'ng isusuot ko, yun baon kong sinelas? (wag isnabin, Charcoal naman!)

Mabuti na lang at nasa di kalayuan si Irish (training at QA manager ng Bistek) na alam kong halos kasing-size ko (siya yung nagpahiram ng purple outfit sa Idol last year). Nilapitan ko at ibinulong ang nangyaring disaster. Medyo nag-panic din ang bruha pero nakaisip agad ng paraan. Isusuot ko muna ang gorgeous nyang shoes pag kakanta na ako, siya na muna ang magsisinelas.

A song for Madam Virg ... Hero

Nakaraos!

Pagkakanta, change footwear agad kami ni Irish. Okay na. Kebs kung nakasinelas ako habang gagala-gala sa party. Maganda naman ang dress ko, wag na lang tumigin sa paa!

Aura pa? Nakasinelas naman!

OPT/PSG/Tech/Main Team -- Winner!!!

... pero Minus 10 talaga kaya sandali lang at nagpalit na ako ng damit at muling isinuot ang streetwear attire na suot ko papunta.

Aura pa rin. Ayan, bagay na ang sinelas!

Tableau with Kei (Nang mahuli ni Sir na pumepetiks si Choleng)

With Bistek's Main man Ray Richardson. Naka-coat ka? Huh! Naka-shirt and jeans ako ... at nakasinelas!

Hataw!

Finale number courtesy of Ross, TJ, Ira and Borgy ... the ABBA!

Lesson learned, magdala ng extra shoes kapag strappy ang sandals ... lalong-lalo na kung matagal nang di naisuot ang shoes at nasa taguan lang.

Hay, singtalas ba ng pangil ng Better Business Bureau ang DTI? Irereklamo ko lang ang Figlia! Grrr!!!